Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Και οι τοίχοι ....γκρεμίζονται......

Εδώ και αρκετό καιρό, αισθάνομαι κουρασμένη. Κουρασμένη από τη πολλή πίεση στη δουλειά, κουρασμένη από άσχημα περιστατικά υγείας που έτυχαν σε γνωστούς μου, και τα οποία ήταν απανωτά.
Βέβαια όλα αυτά είναι συναισθήματα και περιστατικά που είναι κοινά σε μια μεγάλη μερίδα ατόμων.
Πάντα όμως είναι διαφορετικό, όταν  το βιώνεις εσύ.
Και όσον αφορά τη πίεση και το άγχος στον εργασιακό τομέα,  ήταν αναμενόμενα, αφού έγινε μείωση προσωπικού και οι υπόλοιποι προσπαθούμε να καλύψουμε τα κενά. Τα άτιμα κενά όμως..., αντιστέκονται δυναμικά..., μια και  δεν καλύπτονται μέσα σε ανθρώπινα πλαίσια, εκτός κι αν πάρουμε και τις πιτζάμες μας μαζί, και ξεχάσουμε εντελώς κι αυτό ακόμα το κρεβάτι μας. Ωστόσο,  κάποιοι μου αντιτάσσουν το επιχείρημα: ''να χαίρεσαι που έχεις δουλειά''!
Κι όμως το ότι, το μόνο που έχει μείνει για να χαίρομαι, είναι αυτό..., από μόνο του μου προκαλεί μεγαλύτερη κατάθλιψη...
Πώς φτάσαμε, Θεέ μου, σε τέτοιο σημείο;;
Να μην έχουμε τίποτα άλλο..., τίποτα προσωπικό...,  για να χαρούμε;;;
Είδα συνάδελφο μου, στο τμήμα μου, να βάζει τα κλάματα σήμερα, από το άγχος και τη κούραση, που έχουμε ''τραβήξει'', εδώ και μήνες. Και να μου λέει: ''δεν αντέχω άλλο, θα πέσω κάτω. Είναι δυνατόν, να πηγαίνω σπίτι μου, και να μη μπορώ να φροντίσω το παιδί μου και τον άντρα μου;; Και δε μιλάω για τις δουλειές του σπιτιού, γιατί αυτές περιμένουν καιρό τώρα να βρω τη δύναμη, να τις κάνω. Πού θα πάει αυτό;; Φοβάμαι να πω, ότι θέλω να λείψω, για να κάνω εξετάσεις. Δε θα μου πουν όχι, αλλά αν η δουλειά μείνει πίσω, πιθανόν  να σκεφτούν ότι καθυστέρησα γιατί έλειψα!''
Μιλάμε για τέτοια φαινόμενα άγχους, και ψυχολογικής πίεσης, που μας ασκούν οι ίδιες οι συνθήκες της λεγόμενης ''κρίσης'' που όλοι βιώνουμε, και που τοποθετούν τον ενισχυμένο φόβο μας από τις φήμες για ανακατατάξεις και επί πλέον απολύσεις, σε φωτεινή επιγραφή.
Και με όσα έχω δει και ακούω,  σκέφτομαι..., πρέπει να ανησυχούμε όντως μήπως κριθούμε αναλώσιμοι, γιατί έχουμε κάποια κιλά πάνω από το κανονικό, ή καπνίζουμε, ή αρρωστήσουμε από κάτι που πιθανόν να είναι κληρονομικό από τους γονείς μας;;
Και μου λέει άλλος, όταν έρχεται η Παρασκευή, ''προσπαθώ να μη κοιμάμαι πολύ. Γιατί θέλω να νιώσω, το Σαββατοκύριακο να επιμηκύνεται εικονικά''. Και όταν ρώτησα τι σημαίνει αυτό, μου είπε:
'' αν κοιμηθώ πολύ, αισθάνομαι ότι περνάει γρήγορα. Αφού δεν έχω χρήματα να διασκεδάσω όπως κάποτε, σαν άνθρωπος, τουλάχιστον να απολαύσω την αίσθηση ότι είμαι στο σπίτι μου και ξεκουράζομαι''.
Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που είναι ''στο κόσμο τους''. Προχθές, άκουσα περιστατικό, για άτομο που  από απλός υπάλληλος, πήρε προαγωγή, και απέκτησε εξουσία. Μόλις που του είχαν ανακοινώσει την επερχόμενη αλλαγή στα καθήκοντα του, και άρχισε να δίνει εντολές στους πρώην συναδέλφους του, να σβήσουν το τσιγάρο, πόσο να κάθονται, και μάλιστα με ύφος ''δέκα καρδιναλίων''.
Καλά, κανείς δεν του έχει πει, πως ''ότι ανεβαίνει εύκολα, επίσης κατεβαίνει εύκολα'';;
Και ενώ αυτός, χάριζε έκφραση στο κομπλεξισμό του, ο άνδρας φίλης, ετών πενήντα, έμεινε άνεργος, έπειτα από χρόνια που είχε αφιερώσει στη δουλειά του. Η εταιρεία που εργαζόταν, είχε κινήσει κρυφά διαδικασίες πτώχευσης. Ψάχνει τώρα ο άνθρωπος, μήπως και βρει άλλη δουλειά, αλλά οι πιθανότητες να προσληφθεί από κάποιον σε αυτή την ηλικία, αγγίζουν ''το μηδέν''.
Έχετε δει ποτέ σε ταινίες, να βρίσκεται κάποιος ακίνητος στο κέντρο δωματίου, και οι τοίχοι να γκρεμίζονται γύρω του, να εμφανίζονται καινούργιοι, που κι αυτοί γκρεμίζονται με τη σειρά τους;;;
Είναι κάτι   σκηνές ταινιών, που ο πρωταγωνιστής, βρίσκεται σε τέτοιο συναισθηματικό αδιέξοδο, που νοιώθει ότι δεν μπορεί να ''κρατηθεί από πουθενά'', και παραπαίει μεταξύ του ''κάτι'' και του ''τίποτα''. Ε!!! λοιπόν έτσι νοιώθω κι εγώ αυτό το καιρό, ότι οι τοίχοι γκρεμίστηκαν, προσπαθούμε να τους χτίσουμε, και ξαναγκρεμίζονται!!!
Αν αυτό είναι το τελευταίο μας χόμπι καλώς! Αλλά αν ''είμαστε χαμένοι στο διάστημα'', και ενεργούμε σπασμωδικά, τότε σωστά αισθάνομαι έτσι....
Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτιέμαι, τι είδους πολιτικός θέλει κάποιος να είναι, αν χρησιμοποιεί μια συνταγή, που υποστηρίζει ότι πρέπει να ακολουθήσει. Και όταν ψηφιστεί,  ξεκινάει να δημιουργεί, και τα υλικά που προσθέτει είναι τέτοια που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι,  το δημιούργημα του θα είναι σίγουρη αποτυχία. Δεν γνωρίζει ότι αυτό είναι και η καταδίκη του;; Δεν γνωρίζει ότι έτσι θα χάσει την επόμενη φορά και δε θα ξαναδεί εξουσία;; Αν θέλει να είναι αποτυχημένος, και να γραφτεί στην ιστορία σαν ο πλέον καταστροφικός, γιατί αγωνίζεται για το έρμο αυτό αξίωμα;;;
Για τρία με τέσσερα χρόνια;;; Ή όλοι τους ελπίζουν, ότι είμαστε σε τέτοιο ψυχολογικό αδιέξοδο, που θα στρεφόμαστε πάντα σε σίγουρα ''καμμένα χαρτιά''. Ή είναι τόσο χοντρόπετσοι και πωρωμένοι όλοι;;
Και οι υπόλοιποι, που το ''παίζουν'' υπεράνω, ζουν με την ελπίδα ότι θα έρθει η δική τους σειρά, για να εφαρμόσουν τα δικά τους χάλια;;
Μα μέλι έχει αυτή η παλιοκαρέκλα;;; Τόσο ''φτηνιάρηδες'' είναι όλοι;;;
Δεν ξέρω.....
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ένα.....''ότι οι τοίχοι γκρεμίζονται....''. Ελέγξτε επιτέλους τα υλικά που χρησιμοποιείτε!!!!!!

3 σχόλια:

  1. Όλοι στο ίδιο σημείο είμαστε...τις ίδιες σκέψεις κάνουμε και τα ίδια συναισθήματα νοιώθουμε...
    Καιρός να εστιάσουμε στα καλά! Υπάρχουν !!! Αρκεί να κοιτάξουμε!
    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΕΝΙΕΣ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑΝ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΚΑΤΟΧΗ, ΤΡΩΓΑΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΖΗΣΑΝ, ΔΟΥΛΕΨΑΝ , ΕΚΑΝΑΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ, ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ , ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΣΑΝ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΕΛΛΑΔΙΤΣΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΘΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΄΄ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ΄΄. ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΄΄ΡΙΞΟΥΝ΄΄ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΜΑΧΗ!!! ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο Ρ Θ Ι Ο Ι..... ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!! ΕΧΟΥΜΕ ΓΕΡΗ ΡΙΖΑ ΣΤΟ DNA MAΣ, ΘΑΝΑΙ ΚΑΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ. ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΝΕ, ΜΑΣ ΣΦΙΓΓΟΥΝ ΤΟ ΧΕΡΙ. Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΠΛΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ. ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για να ερθει κατι καινουριο πρεπει το παλαιο να ανατραπει...
    αν εμεις το αφησουμε ετσι το ιδιο θα παραμεινει και απο την πορεια της ζωης μου που ειναι μεγαλη μπορω να κρινω πως θα γινει και χειροτερη εαν δεν αποφασισουμε καποτε να σηκωθουμε και να κοιταξουμε πως θα φτιαξουμε ενα μελλον καλο οχι μονο για τα παιδια τα δικα μας αλλα και των υπολοιπων οσων βλεπουμε καθημερινα και τους θεωρουμε αγνωστους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...