Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Σαν Φοίνικας…










Ήρθε ο ήλιος κι έσταξε
στάλες φωτός στα μάτια μου.
Απλόχερα μικρούλα ζεστασιά
 μου αγκαλιάζει το κορμί
 μου απαλύνει τις αισθήσεις .
Ριπές ανέμου αλύπητα χτυπούν.
 Ένοιωσα ένα τρεμούλιασμα.
Ζέστη και κρύο πάλευαν, 
μα ο άνεμος στο θρόνο.
Μάταιο είναι να ποθώ
ο ήλιος να νικήσει.
 Και πέρα στον ορίζοντα
έστρεψα τη ματιά μου.
Σαν κάλεσμα μου φάνηκε
και μια φυγής ανάγκη.
Να πιεστεί το βήμα μου
αργά να ξεμακρύνει
Για να κρατήσει απόσταση
απ’ όσα με πονούσαν.
Απ’ όλα όσα με πίκραναν
και  γέννησαν οδύνη.
Σαν ξάφνου να γιγάντωσε
η πρότερη η θλίψη
μα η μουσική του ορίζοντα
 ενίκησε τη μνήμη.

Κι ήρθες και στάθηκες σιμά.
Μου ‘πες να περιμένω.
Και εκεί σε μια μικρή γωνιά
εσκάλισες το χώμα.
Μικρούλη σπόρο της χαράς
φύτεψες να ριζώσει.
Πότισες με της πρωινής δροσιάς
λίγες δροσοσταλίδες
Που όμως ήταν αρκετές
η ελπίδα να βλαστήσει.
Με κοίταξες και μου έπιασες
δειλά – δειλά το χέρι.
Έσταξες άλλες δυο σταλιές
Και μου’ πες να προσέξω.
Δύο σταλιές σαν ενωθούν
Γίνονται αμέσως μία.
Ανάσανα..
Γιγάντωσα..
Γεννήθηκα απ’ τις στάχτες!

        

                              ..............................................////.......................................

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 14ο Επετειακό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας

Καλή χρονιά σε όλους! Υγεία, αγάπη και ευημερία για το 2017

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Στις πτυχές του ουράνιου τόξου..







Σαν γκρίζα μέρα που οι στάλες της βροχής
 είναι υγρό προπέτασμα στην κουρασμένη μου ματιά,
κι η μαύρη καταχνιά παραφυλά
σαν τον εχθρό στις παιδικές αράδες του παραμυθιού,
σαν μια κουρελιασμένη μαριονέτα
που παροπλίστηκε απ’ τη πολλή τη χρήση πια,
κοιτάζω τη παλέτα της ζωής.
Άχρωμη και άτονη
και στις γωνιές της φαγωμένη από βιώματα που μόνο πόνο προκαλούν
 κείτεται σε μια γωνιά,  η δόλια η ψυχή μου.
Απόκαμα απ’ το γκρίζο χρώμα πια.

Και τότε σαν μια αχνή αχτίδα που χαροπαλεύει,
έρχεται από κάπου μακριά,
 θαμμένο και χαμένο στη θυρίδα του ανήλεου χρόνου,
 μια θύμηση.
 Σαν νότες τραγουδιού, διστακτικές και σιγανές,
 με της επίμονης προσπάθειας να ζωντανέψουν καρτερούν,
 το γκρίζο το μουντό να σπάσουν,
 να το σκορπίσουν μέσα σε ουράνιου τόξου λαμπερές πτυχές.
Δυο παιδικά χεράκια και μια αγκαλιά, χαμόγελο στα χείλη μου γεννούν κι αμέσως άσπρο χρώμα φωτεινό σαν τα λευκά τα περιστέρια, καλύπτουν της θλίψης τη θωριά.
Κι έπειτα,   θύμηση χαμόγελου, αγάπης και έρωτα έκφραση,
γεμίζουν με κόκκινες γραμμές και ροζ όπου με το άσπρο μου σιμώνουν.
Της θάλασσας το λίκνισμα μου έρχεται στο νου,
 μια όμορφη ημέρα ενός καλοκαιριού,
και το καθάριο μπλε μαζί με το γαλάζιο του ουρανού,
γεμίζουν με ζαφείρια   άχρωμες γωνιές.

Μια φρέσκια αύρα σαρώνει τη ψυχή
 και αμέσως κάποιος σπόρος που η νάρκη τον κρατούσε κοιμισμένο
 βλασταίνει και ανθίζει.
Με χρώμα πράσινο βαθύ
 και με το γόνιμο καφέ της γης γεμίζει τώρα το κενό.
Κι όλα μαζί φωτίζονται και λάμπουν
 από αχτίδες κίτρινες σαν ήλιος ζωογόνος.
Ξάφνου γεννιούνται πινελιές λιλά, πορτοκαλί
σαν τα λουλούδια του αγρού, άδολα, ανεπιτήδευτα μα απόδειξη ύπαρξης ζωής .
Γρήγορα, αποφασιστικά, ξεθάβω κάθε σπιθαμή χαράς,
κάθε ανάμνηση γλυκιά
με θαλπωρής και με αγάπης φορεσιά να ντύσω
ό,τι απόμεινε από το παλιό, θλιμμένο γκρίζο.

Αυτή ήταν η συμμετοχή στο ''13ο Συμπόσιο Ποίησης '' της Αριστέας μας που για μια ακόμα φορά διοργάνωσε με επιτυχία και μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε υπέροχες εμπνεύσεις φίλων. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...