Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

Παίζοντας με τις λέξεις! Οι συμμετοχή μου!




1η Συμμετοχή:








Η τιμή, τιμή δεν έχει…

Περπατούσε κουνιστά και από την τσαχπινιά της, οι ραχούλες έτριζαν και τα φαράγγια κι οι λόγγοι έσκουζαν. Χαμηλοβλεπούσα φαινομενικά η Τασούλα, μα όλα τα αρσενικά του χωριού λιμπίζονταν τα κάλλη της και έκοβαν σεργιάνι νοερά στα ελέη του νεανικού κορμιού της. Μα τα βλέφαρα πετάριζαν, σαν περνούσε μπροστά από τον έναν και μοναδικό λεβέντη που ξεχώριζε από όλους, τον Γιωργή. Κι εκείνος όμως δεν ήταν αδιάφορος στις χάρες της. Μέσα του είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό του να χαρεί τα κάλλη της Τασούλας. Και δώστου την ξεμονάχιαζε όποτε μπορούσε και δώστου εκείνη του απαντούσε με κουνήματα και χάχανα σιγανά. Και ένα απομεσήμερο που ο κύρης της είχε πέσει για ύπνο, η Τασούλα ξεπόρτισε να πάει να φέρει νερό. Κι εκεί την ώρα που το λιοπύρι σπρώχνει τους ανθρώπους για μεσημεριάτικη ανάπαυση, αφέθηκε στα λάγνα χάδια και τα μεθυστικά φιλιά του Γιωργή, πίσω από τους θάμνους, με το μουρμούρισμα του νερού της πηγής σαν μουσική υπόκρουση. Αυτή η θύμιση έμεινε ζωντανή στην μνήμη της, μα δεν είχε συνέχεια. Από τότε ο Γιωργής την απέφευγε κι εκείνη είδε τα όνειρα που είχε πλάσει να γκρεμίζονται ένα-ένα.


Μα ο βραχνάς της άρχισε αργότερα.


Η Τασούλα είκοσι χρόνων πια, και όλοι σκέφτονταν πως ήταν ήδη σε ηλικία γάμου. Η Σταμάτα η προξενήτρα έφερε το πρώτο προξενιό, που όμως ήταν από έναν νέο, τον Λευτέρη. Ο Λευτέρης δεν ήταν Γιωργής, μα έπινε βαρύ τον καφέ του και το κομπολόι ήταν ένα με το χέρι του, δείγματα αντρισμού και κύρους. Δουλευταράς και με χωράφια δικά του ήταν πολύφερνος γαμπρός.


Τον συμπαθούσε τον Λευτέρη, μα τον φοβόταν κιόλας. Και δεν φοβόταν τόσο αυτόν, όσο την μοιραία πρώτη νύχτα του γάμου, που ο γαμπρός θα έπρεπε να βρει παρθένα την νύφη και να κρεμάσει το ματωμένο σεντόνι από το μπαλκόνι κατά το χαζό έθιμο του χωριού.


Αυτό από μόνο του την έκανε να φέρνει με τρόπο αντιρρήσεις και να λέει πως είναι μικρή για γάμο και για σκοτούρες.


Βαθιά μέσα της είχε την ελπίδα πως ο Γιωργής θα ερχόταν να την διεκδικήσει. Μα κι αυτό το όνειρο ναυάγησε, σαν έγινε η αναγγελία των αρραβώνων του με μια άλλη νέα του χωριού.


Σωτηρία δεν υπήρχε, έτσι όπως το έβλεπε και άλλο δεν είχε, παρά να ομολογήσει κλαίγοντας την αλήθεια, στην μάνα της πρώτα.


Εκείνη με τρόπο, αφού τράβηξε τα μαλλιά της και θρήνησε την χαμένη τιμή τους, τα ξεφούρνισε ένα μοιραίο βράδυ στον πατέρα.


Άλικα έγιναν τα μάγουλα της Τασούλας από τα χαστούκια του πατέρα της, ο οποίος αφού ξέσπασε, έβαλε την λογική του κάτω και άρχισε να σκέφτεται τρόπους να αποφύγει το ρεζιλίκι.


Και πώς να πουν σε ένα άντρακλα όπως ο Λευτέρης, πως η νύφη κακοπάτησε;


Μα ο Λευτέρης έδωσε λεβέντικα την απάντηση.


‘’Βέβαια τα δεδομένα άλλαξαν. Όμως και τα κορίτσια δεν φταίνε, είναι άμυαλα. Αλλά πάλι;. Ο αντρισμός μου; Μία λύση βλέπω. Θέλω είκοσι στρέμματα και σπαρμένα’’.


Τα χέρια δόθηκαν στο όνομα της λεβεντιάς και ένας κόκκορας έδωσε το αίμα του στο όνομα της τιμής και του χωριού.


     
2η Συμμετοχή:





Τελευταίο Αντίο


Αγάπη μου, σε βλέπω ξαπλωμένη και φέρνω στο μυαλό μου όλες τις υπέροχες εικόνες γεμάτες ζεστασιά που χτίσαμε μαζί.
Το πρόσωπο σου χλωμό και τα μάτια σου κλειστά, δεν αντιδρούν στο ευεργετικό φως που μπαίνει από τις μισάνοιχτες κουρτίνες και που δίνει δειλά κι αυτό τη μάχη του για να μην αποχαιρετήσεις την ζωή που σε εγκαταλείπει.
Τα λευκά σεντόνια καλύπτουν το βασανισμένο σου κορμί, που τόση ζωντάνια είχε κάποτε.
Χάσαμε το στοίχημα με την ζωή αγάπη μου. Χάσαμε το στοίχημα με τον χρόνο και με την μοίρα. Έμειναν τόσα ατελείωτα όνειρα μωρό μου. Έμειναν τόσα που θα κάναμε μαζί ακόμα. Είμαι ανίκανος να κοιτάξω μπροστά χωρίς εσένα. Δεν βλέπω παρά μόνο σκοτάδι. Εσύ είσαι η πηγή της δύναμης μου. Χρειάζομαι την αγάπη σου για να σταθώ όπως το σώμα μου τον αέρα και το νερό για να ζήσει.
Δεν μπορώ να πιστέψω πως θα ανοίγω τα μάτια μου το πρωί, και δεν θα είσαι δίπλα μου κουρνιασμένη με το μαξιλάρι σου αγκαλιά. Πως δεν θα ξανασηκωθώ νυχοπατώντας να σου φέρω την κούπα με τον αχνιστό καφέ και ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο.
Πως δεν θα καθόμαστε πια τον χειμώνα αγκαλιά δίπλα στο τζάκι να πλάθουμε ιστορίες για το μέλλον μας ανάμεσα σε στιγμές πάθους, που μοιραζόμασταν με μόνη μουσική συνοδεία τους ήχους των γλυκών φιλιών στα κορμιά μας.
Πόσες φορές δεν φαντάστηκα πως μπαίνει ο γιατρός με το άγγελμα της σωτηρίας σου στα χείλη. Πόσες φορές δεν φαντάστηκα πως το παρόν θα γίνει ένας κακός εφιάλτης πεταμένος στην λήθη.
Πως ανοίγεις τα μάτια με κοιτάζεις και μου λες, ‘’μην είσαι λυπημένος, γύρισα. Εδώ θα μείνω, γιατί εδώ ανήκω.’’ Θα σε έπαιρνα τότε στα χέρια και θα φεύγαμε μακριά, κάπου με ήλιο που τόσο αγαπούσες. Κοντά σε θάλασσα να σε νανουρίζει το κύμα ενώ σε κρατώ με ασφάλεια στην αγκαλιά μου.
Άλλοτε πάλι φαντάζομαι πως γυρίζω τον χρόνο πίσω και δεν συμβαίνει ποτέ το φρικτό ατύχημα που σε βγάζει από την ζωή μου και με καταδικάζει στην ερημιά και τη δυστυχία.
Οι ελπίδες να ξυπνήσεις κάθε μέρα λιγοστεύουν. Κι αυτό το γράμμα δεν θα το διαβάσεις ποτέ. Το πόσο σε αγαπώ, το ότι η καρδιά μου και η ύπαρξη μου ολόκληρη γεννήθηκαν για να σου ανήκουν.
Είσαι η ζωή μου, το νόημα της ύπαρξης μου, η τροφή μου, ο αέρας μου, ο σκοπός μου. Νοιώθω πως κι εγώ σβήνω μαζί σου.
Σήμερα νομίζω πως είναι η τελευταία μας μέρα μαζί. Δεν ξέρω γιατί έχω αυτήν την αίσθηση. Το φως χάθηκε σιγά- σιγά και η νύχτα πήρε τη θέση της στο σύμπαν μας.
Κι ο πόνος στο στήθος μου γίνεται αφόρητος αλλά δεν του δίνω σημασία.
Δεν αντέχω μια ζωή χωρίς εσένα καρδιά μου………..




Ξημέρωσε η καινούργια μέρα. Τα μάτια της ξαπλωμένης γυναίκας έπειτα από τόσο καιρό άνοιξαν. Το χέρι σηκώθηκε αδύναμα και χάιδεψε τα μαλλιά του αγαπημένου της, που είχε αφήσει την τελευταία του πνοή ξαφνικά, κρατώντας στο χέρι ένα μισογραμμένο γράμμα. Ένα τελευταίο αντίο.
Για κάποιες αγάπες δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχει παρά μόνο γραμμένο!

 

Αυτές ήταν οι δύο συμμετοχές μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις'' που οργανώνει η Memaria του
mytripsonblog
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία μας για τη δημιουργικό έναυσμα που μας δίνει και για την απόλαυση που βιώνω!

Επίσης να σας θυμίσω ότι τρέχει το Φωτογραφική πρόσκληση 24 που κάνει το Δελφινάκι μας του Φωτογραφικά μονοπάτια. 

Και μη ξεχνάτε για άλλη μια φορά πως η τρίτη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη θα ξεκινήσει επίσης τον Μάρτιο. 

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Φωτογραφική Πρόσκληση 24!

Αυτή είναι η Συμμετοχή μου στη ''Φωτογραφική Πρόσκληση 24'' που οργανώνει το Δελφινάκι του ''Φωτογραφικά Μονοπάτια''. Αφού εκφράσω στην διοργανώτρια τις ευχαριστίες μου, θα πρέπει να πω πως το καταδιασκέδασα! Είναι μια υπέροχη ιδέα που μου αρέσει πολύ!

https://ghinimatia.blogspot.com/2018/01/blog-post.html

Παραθέτω το λινκ της τότε μου ανάρτησης με το φωτογραφικό αλφάβητο!

Οι λέξεις που χρησιμοποίησα τότε και φωτογράφισα είναι κατά σειράν:

Άλμπουμ, Βότσαλα, Γνωμικό, Δίσκος κοπής, Επιγραφή, Ζαχαριέρα, Ηχείο, Θήκη για χαρτομάντιλα, Ιστιοπλοϊκό, Κεραμίδι, Λάμψη, Μολυβοθήκη, Νεράιδα, Ξύλα κανέλας αρωματικά, Ορίζοντας, Πίνακας, Ρόδια, Σημειωματάριο, Τάβλι, Υάλινο μπουκάλι, Φαγητό, Χριστουγεννιάτικα στολίδια, Ψωμιέρα, Ώρα.


















                       ''Δεν είναι μόνο χαλάσματα''



Το φαγητό ψηνόταν ήδη στον φούρνο και σκόρπιζε ένα υπέροχο άρωμα στον χώρο, που σου άνοιγε την όρεξη, και που υποσχόταν στον ουρανίσκο σου εξαιρετική νοστιμιά.
Η κουζίνα με πάσο, πανέμορφα φτιαγμένη σε πεπαλαιωμένο στυλ, έδενε με τα ντουλάπια και με το τραπέζι της τραπεζαρίας που αγαπούσε η Φαίη, όσο τίποτα, για  να πίνει τον καφέ της.

Δεν ήταν μόνο τα έπιπλα και το υπέροχο ζεστό σπιτικό, προσεγμένο στην τελευταία λεπτομέρεια, που απολάμβανε τον τελευταίο χρόνο. Ήταν και η θέα των παραθύρων του παλιού αρχοντικού που είχε κληρονομήσει  σ’ αυτό το νησί.

Τα παράθυρα τα μπροστινά έβλεπαν στην θάλασσα, και μπορούσε με τις ώρες να ατενίζει τον ορίζοντα, και να απολαμβάνει την λάμψη του ήλιου.
Σαν έβγαινε στο μπαλκόνι να φροντίσει το πλήθος των λουλουδιών της, να μυρίσει το άρωμα τους και να θαυμάσει την πολυχρωμία τους και την ντελικάτη ομορφιά στα πέταλα τους, άφηνε την ματιά να πλανηθεί, σε κάποιο ιστιοπλοϊκό που έσκιζε τα κύματα, και φανταζόταν πως ταξίδευε μαζί του.

Πήρε και τώρα ένα φλιτζάνι και το γέμισε καφέ, με αφηρημένο βλέμμα, μα μόλις ήπιε την πρώτη γουλιά, έκανε  μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας. Δεν άντεχε τον πικρό καφέ. Έβαλε από την ζαχαριέρα δύο γενναίες κουταλιές στο φλιτζάνι και ανακάτεψε με ευλάβεια. Δοκίμασε και αναστέναξε. Τώρα μάλιστα!

Ούτε μπορούσε να διανοηθεί, πώς   ζούσε μακριά από εδώ, μέχρι πριν από έναν χρόνο. Ευλογημένη η νεράιδα- νονά της , που πέθανε και της άφησε ένα κεραμίδι δικό της. Και μάλιστα όταν το κεραμίδι,   ήταν αυτό το υπέροχο γωνιακό σπίτι.
Μέσα σε έναν χρόνο είχαν αλλάξει τα πάντα. Πριν, ήταν μια αστή της πόλης και τώρα όχι.
Και μάλιστα μέχρι τα είκοσι εννέα της χρόνια δεν θα σκεφτόταν καν, να απομακρυνθεί από αυτήν.
Πριν, είχε την καριέρα της και τώρα όχι. Πριν, ήταν παντρεμένη και τώρα όχι. Πριν, παρά λίγο να γίνει μάνα, αλλά ούτε αυτό έγινε.

Ανακάτεψε μηχανικά με το χέρι, τα ξύλα κανέλας και τα ποτ-πουρί μέσα στη παλιά πορσελάνη, που μαζί με τα αποξηραμένα ρόδια και τις φέτες πορτοκαλιού,   σκόρπιζαν ένα δειλό διακριτικό άρωμα.

Δίπλα βρισκόταν ένα άλμπουμ γεμάτο φωτογραφίες από τα πριν της.
Το είχε τοποθετήσει εκεί, αλλά δεν το είχε ανοίξει ούτε μία φορά. Δεν άντεχε ακόμα.
Τώρα, ήταν ώρα να μαζέψει τα κομμάτια της.

Σταμάτησε να σκέφτεται και κοίταξε το φαγητό της. Ήταν έτοιμο. Δεν είχε όμως διάθεση ακόμα να γευματίσει.
Αποφάσισε να βγει μια βόλτα. Έκλεισε πίσω της την πόρτα και βγήκε στον δρόμο.
Στην απέναντι πλευρά διαγωνίως,  υπήρχε ένα καφενείο. Όταν επικρατούσε απόλυτη ησυχία, μπορούσε να ακούει μέχρι το μπαλκόνι της, τον θόρυβο που έκαναν τα πούλια και τα ζάρια από το τάβλι των θαμώνων.

Στο βάθος, εκεί που έστριβε ο δρόμος για την παραλία, σταματούσε πάντα σε μια βιοτεχνία με βιτρίνα, να την θαυμάσει.
Η επιγραφή της έγραφε, ‘’Υάλινο μπουκάλι’’ και της είχε χτυπήσει στο μάτι από την αρχή, ακριβώς γι’ αυτήν την επιλογή. Όχι  γυάλινο μπουκάλι, αλλά υάλινο. Στη βιτρίνα της έβλεπες ό, τι μπουκάλι μπορούσες να φανταστείς. Για κολόνια, για νερό, για λάδι, για αναψυκτικό, και ακόμη και γυάλινα βάζα για λογιών χρήσεις.

Κατηφόρισε στην παραλία και κάθισε σε μια πέτρα, χαζεύοντας την θάλασσα και εισπνέοντας την αλμύρα της. Έσκυψε και πήρε δύο βότσαλα και άρχισε να τα παίζει στα δάχτυλα, παρατηρώντας την τελειότητα του κοίλου τους.

Ποιος είπε πως υπάρχει αγάπη αιώνια; Κι αυτός που το είπε, αγαπιόταν ακόμα μετά από χρόνια; Κι ο δικός της άντρας την γέμισε αγάπη και αισθήματα, μα αμέσως μετά τον γάμο, μεταμορφώθηκε σε έναν ζηλιάρη, τσιγκούνη, που έκρυβε την πεποίθηση του,  πως οι άντρες πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο.

‘’Σε ήθελα, της είπε… και πίστευα πως μετά τον γάμο θα σε άλλαζα’’

Θα την άλλαζε! Λες και ήταν από πλαστελίνη που περίμενε να πάρει μορφή κατά την επιθυμία του πλάστη της.

Όλοι οι γνωστοί, της έλεγαν με τρόπο, πως η επιλογή του συντρόφου της ήταν λάθος.
Αλλά εκείνη, πίστευε πως ήταν ερωτευμένη, πως θα παντρευόταν και θα άνοιγε τα φτερά της. Θα έφτιαχνε την ζωή της.
 Πώς μπορείς να φτιάξεις τη ζωή σου με έναν άνθρωπο που τσιγκουνεύεται να σε πάει ακόμα και για ένα καφέ; Που μαζεύει από τα σκουπίδια ό, τι έχουν πετάξει οι άλλοι γιατί θεωρεί πως γλυτώνει έτσι λεφτά;  Που δεν σου κάνει δώρο ούτε ένα λουλούδι επειδή θεωρεί το κόστος μεγάλο; Που έχει ανεπτυγμένη την αίσθηση της ιδιοκτησίας σε άψυχα και έμψυχα; Που σου κάνει καβγά γιατί ενόσω δουλεύεις και περιμένεις παιδί, σε παίρνει ο ύπνος και έχεις καθυστερήσει να φτιάξεις βαλίτσες;

Και που όταν χάνεις τελικά το παιδί σου, ανακαλύπτεις πως είσαι μόνη γιατί είναι ανίκανος να νοιώσει τον πόνο της απώλειας που σου σκίζει τα σωθικά;

Πήρε με αργό βήμα τον δρόμο της επιστροφής. 
Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, πήγε κατευθείαν και άνοιξε το άλμπουμ.
Είδε τον εαυτό της σε διάφορες πόζες χαράς και ευτυχίας , της τότε πραγματικότητας, της δικής της εικονικής   πραγματικότητας. Μία που ήταν δίπλα στο πρώτο δέντρο της, γελαστή ενόσω το στόλιζε με χριστουγεννιάτικα στολίδια.
Μία άλλη στο γραφείο της με συναδέλφους που άφησε πίσω χωρίς να τους πει γιατί έφευγε. Το μόνο που πήρε μαζί της από εκεί, ήταν το σημειωματάριο της , την αγαπημένη της μολυβοθήκη, και μια χειροποίητη θήκη για χαρτομάντιλα.

Και είδε και πολλές φωτογραφίες από την ημέρα του γάμου της. Την ημέρα της νύφης όπως την ονομάζουν. Κανείς δεν ρωτάει   τη νύφη για τις επόμενες ημέρες της. Το πρόσωπο της τράβηξε το βλέμμα της. Τόσο αφελές. Τόσο αγνό. Και τώρα;

Σηκώθηκε και πήγε στον καθρέφτη στον τοίχο. Κοίταξε το είδωλο της. Μέσα από τον καθρέφτη είδε τον πίνακα που κρεμόταν ακριβώς πίσω της.
Ήταν της νονάς της. Δεν απεικόνιζε κάποιο τοπίο. Απεικόνιζε περίτεχνα φτιαγμένο ένα γνωμικό. Τα λόγια της Μαρίας Ρόμπινσον, της συγγραφέως παιδικής ψυχολογίας.

‘’Κανένας δεν μπορεί να πάει πίσω και να κάνει καινούργια αρχή, αλλά ο καθένας μπορεί να αρχίσει σήμερα και να κάνει ένα καινούργιο τέλος’’.

Πήγε αποφασιστικά στο στερεοφωνικό και έβαλε Τσαϊκόφσκι.  Η μουσική από την Λίμνη των κύκνων , κατέκτησε μέσω των ηχείων, τον χώρο.

Πήγε αποφασιστικά και παίρνοντας το ψωμί από την ψωμιέρα, έκοψε μια φέτα στον δίσκο κοπής. Πήρε λίγο τυρί, έβαλε φαγητό στο πιάτο και άνοιξε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί.
Έφαγε και στη συνέχεια αποτελείωσε το κρασί της ατενίζοντας την θάλασσα κλείνοντας μυστικό ραντεβού με το ξημέρωμα μιας καινούργιας ημέρας,   ενόσω η μελωδία του Καρυοθραύστη, ανέβαζε σε άλλα επίπεδα την ψυχή της.









Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Λήξις Φωτο-Συγγραφικής Σκυτάλης #2!





Η Δεύτερη Σκυτάλη μας, έφτασε στο τέλος της! 
Μπράβο σε όλους για τις εμπνεύσεις που μοιραστήκατε, για τις εικόνες που επιλέξατε, για την προσπάθεια που καταβάλατε για μία ακόμη φορά! 
Ευχαριστώ που με τιμήσατε!
Και με συγκίνησε για άλλη μια φορά η προθυμία σας να μην ακυρώσετε συμμετοχή, παρ' όλες τις αντιξοότητες που έτυχαν σε φίλους!

Εδώ όλα τα έργα μαζί:

https://foto-syggrafikiskytali.blogspot.com/p/2.html

Ήρθε η ώρα της κλήρωσης για το μικρό δώρο μου που έκανα με μεράκι και αγάπη!



Τα ονόματα μπήκαν με την σειρά συμμετοχής στο Random.org και η κλήρωση έδειξε:

List Randomizer
There were 22 items in your list. Here they are in random order:
1.     MANIASPIRIT
2.     WOMAN IN BLOGS
3.     DELFINAKI
4.     RENA CHRISTODOULOU
5.     LYSIPPE
6.     MARIA NIKOLAOU
7.     ELENA FLOGERA
8.     SMARAGDAKI ROULA
9.     KATERINA VERIGKA
10.  BUTTERFLY
11.  MIA
12.  GIANNIS PIT
13.  MARINA TSARDAKLI
14.  ANNA FLO
15.  ANNETA...KI
16.  CHRISTINA ANDROMEDA
17.  AIRIS
18.  ANESPERH
19.  FAIRELENA
20.  ONIROKOSMOS
21.  MEMARIA
22.  MARIA KANELLAKI
IP: 89.210.180.218
Timestamp: 2019-01-08 16:16:26 UTC

Νικήτρια λοιπόν είναι η Μάνια!

Καλότυχη Μάνια μου κι εκεί στα ξένα που βρίσκεσαι να το έχεις να μας θυμάσαι!

Η επόμενη Σκυτάλη θα ξεκινήσει τον Μάρτιο! Σε αναμονή οι μηχανές λοιπόν.....!!!!

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη# 2 / Το δώρο μου!

Πιστή στις μπλογκοπαραδόσεις μας, και στις συνήθειες που μόνο χαρά γεμίζουν τις ψυχές,  και όσων προσφέρουν, και όσων αποδέχονται, μα και όσων συμμετέχουν στις συνευρέσεις μας κάθε τύπου,
σας παρουσιάζω με την καινούργια χρονιά το δώρο που θα πάρει το άτομο που θα αναδειχθεί νικητής της κλήρωσης που θα γίνει με το πέρας του παιχνιδιού μας!

Είναι φυσικά ένα κουτί φτιαγμένο από τα γλυκά μου χεράκια... δεν θέλω γέλια, αυτές τις μέρες είναι βουτηγμένα στην άχνη και το μέλι μέχρι τους αγκώνες. Μόνο φλουρί δεν έπιασαν, αλλά τι να παραπονιέμαι τώρα.... 


Λοιπόν δείτε....








Και λες και το ήξερα πως η δεύτερη Σκυτάλη θα σας ενέπνεε τους περισσότερους για να ανοίξετε τις ψυχούλες σας, διάλεξα κουτί- βιβλίο!

Ελπίζω να σας αρέσει και ένας από εσάς με το καλό να το απολαύσει!

Σας θυμίζω πως έχουν μείνει δύο συμμετέχοντες. Η Ελένη   και τελευταία μα όχι αμελητέα η Κατερίνα . Αναμένουμε την Ελένη λοιπόν ......


Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Το δώρο μου!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα, και μια άλλη Αγιοβασιλίτσα, η Αριστέα επέλεξε τις γιορτινές μέρες για να μου δώσει διπλή χαρά! Και η χαρά ήταν τόση που η κουκκίδα μου φούσκωσε από καμάρι και συγκίνηση, και έγινε τόοοοοοσο μεγάλη που μόνο για κουκκίδα δεν μοιάζει!
Το πακέτο όπως πάντα μελετημένο και γεμάτο με ένα σωρό καλούδια... μα μην έχετε αγωνία θα σας τα δείξω παρακάτω ανυπόμονοι πια...!

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε σένα Αριστέα μου για τον κόπο που έκανες για μένα, για το όμορφο ραβασάκι σου με την τόση ζεστασιά και για την τσαχπινιά και το μεράκι του δώρου σου!


Υπέροχη η κατασκευή αυτή η Χριστουγεννιάτικη που μπήκε στην  γωνιά της που λες και την περίμενε, και στόλισε το χώρο μου.



Υπέροχη κάρτα, χριστουγεννιάτικο κρεμαστό στολίδι, πανέμορφες χαρτοπετσέτες ποικίλων θεμάτων, δαντέλα, ένα υπέροχο σαπούνι κάτω αριστερά και ένα σοκολατένιο αηβασίλη!

Μη μου πείτε πως δεν ήταν ένα φανταστικό Συμποσιακό Δωροδέμα;

Σημείωση για Μαρία Κανελλάκη: Οι χαρτοπετσέτες είναι για ντεκουπάζ μη ξεχνιόμαστε!

Αριστέα μου ένα μεγάλο ευχαριστώ και τις ευχές μου για όμορφα Χριστούγεννα!

Καλά Χριστούγεννα φίλοι μου!