Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Κι ύστερα σου λένε…



πηγή




Η ζωή μου μοναχική και ανούσια. Η μόνη δική μου στιγμή όταν σχολάω από την χαμαλοδουλειά μου, και στήνομαι μπροστά στην οθόνη ενός λάπτοπ που μου κρατάει συντροφιά και μου ομορφαίνει τις άχαρες ώρες μου. Εκεί διαβάζω και όλα τα νέα που γίνονται στον κόσμο. Την τηλεορασίτσα μου την βαριέμαι. Άντε να δω καμιά ταινία. Αλλά το λάπτοπ ποτέ. Έτσι έμαθα πως μας ψεκάζουν και μου κάθισε στη ψυχή βαριά. Διάβασα για όλες τις συνομωσίες που γίνονται από όλες τις χώρες. Στενοχωρήθηκα για την τύχη του κόσμου. Πω πω! Ο ένας βγάζει το μάτι του άλλου. Στην τηλεόραση είδα μια σχετική ταινία το ‘’θεωρίες Συνομωσίας’’, και είπα πως ευτυχώς που αυτά γίνονται στην Αμερική κι όχι εδώ. Τι ήθελα και το σκέφτηκα ο δόλιος;

Στο λάπτοπ λοιπόν έχω φτιάξει ένα μπλογκ, έτσι για να λέω ότι κάτι κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Για να ξεδίνω βρε αδελφέ! Σιγά-σιγά γνωρίστηκα με μπλογκοφίλους. Ωραία είναι, γιατί είναι μια παρέα που δεν μου απαιτεί τίποτα, δεν τους απαιτώ τίποτα, δεν με ρωτά τίποτα, δεν τους ρωτώ τίποτα, δεν μου κοστίζει τίποτα και δεν τους κοστίζω επίσης τίποτα. Ωραίοι απλοί άνθρωποι που μαζί τους παίζω και παιχνίδια.

Στύβουμε το μυαλό μας και κατεβάζουμε ιδέες που τις λέμε ο ένας στον άλλον. Αλλά τώρα περνάω άσχημη φάση παιδιά με το διαδίκτυο. Ξύπνησαν οι φόβοι μου περί συνομωσίας και έχω εφιάλτες. Και ο λόγος;

Αυτό τον καιρό μία πολύ καλή φίλη, μας πρότεινε να παίξουμε ένα παιχνίδι κι εγώ πάντα πρόθυμος άνθρωπος συμφώνησα.

Να γράψουμε λέει ένα κείμενο, ό,τι μας έρθει στο μυαλό χρησιμοποιώντας μέσα και πέντε λέξεις συγκεκριμένες.

Και ακούστε. Υποχρεωτικά οι λέξεις που θα αναφέρουμε είναι η λέξη άβυσσος, μάρτυρας, φωνή, φωταγωγός και μάχη. Είσαστε προληπτικοί; Πιστεύετε στους οιωνούς; Εγώ μέχρι τώρα δεν πίστευα. Μα εδώ αλλάζει το πράγμα.

Ένοιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και άρχισα να κοιτάζω τον μικρό μου χώρο τριγύρω με πανικό. Έχασα τον ύπνο μου από εκείνη την στιγμή. Οι λέξεις μου είναι οικείες…. Μα μέσα σε τόσες λέξεις γιατί αυτές τις συγκεκριμένες;

Μεγαλύτερος πανικός!

Το σπίτι μου είναι ένα υπόγειο, που έχει δύο παράθυρα. Το ένα είναι ψηλά με καγκελάκια και το άλλο βλέπει σε ένα φωταγωγό.

Βρίσκεται στην οδό Αβύσσου. Και κάθε βράδυ κυριολεκτικά όταν μπαίνω σπίτι δίνω πρώτα μάχη με τις κατσαρίδες που κοντεύουν να μου κάνουν κατάληψη.

Κι όταν βαρεθώ την μοναξιά μου, μιλάω μόνος ίσα για να ακουστεί η φωνή μου μέσα στο δύο επί δύο καμαράκι μου.

Κι αν δεν με πιστεύετε έχω μάρτυρα την κυρά Χαρίκλεια που μου φωνάζει: ‘’Με ποιον μιλάς αφού κανείς δεν ήρθε;’’

Τώρα όμως; Ποιος; Πού; Πώς τα ξέρουν; Μήπως με κάποιο τρόπο με παρακολουθούν; Και αυτοί οι τέσσερις που διάλεξαν λέει τις λέξεις μήπως είναι συμμορία και έχουν απώτερους σκοπούς; Μου έχουν βάλει καμιά μυστήρια διαδικτυακή κάμερα;

Συνεννοήθηκαν μεταξύ τους για να μου στείλουν κάποιο μήνυμα; Γιατί παιδιά αλήθεια λέω, και οι πέντε λέξεις μιλάνε για την ζωή μου! Σύμπτωση; Ή κάτι άλλο;

Σας σηκώθηκε η τρίχα;

Τελικά επικίνδυνο το διαδίκτυο παιδιά…. Σκιάζομαι!

  

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίας ''Παίζοντας με τις λέξεις'' του blog mytripssonblog


Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Γεννήθηκα για αετός…/ 20ό Συμπόσιο ποίησης!




Σε ένοιωσα που δίψασες κι ήρθα να απιθώσω
σταγόνα μύρου που κυλά στην άκρια του ονείρου
να ξεγελάσω τόλμησα της λάβας σου τα βάθη
μπας κι ηρεμήσει  προς στιγμήν
λίγο να ξαποστάσω.

Σε ένοιωσα που πείνασες κι ήρθα για να σου δώσω
της αμβροσίας των Θεών ένα μικρούλη κόκκο
 που ξώμεινε στα χέρια μου πριν μου γυρίσουν πλάτη
και με αφήσουν μοναχή να γλύφω τις πληγές μου.

Μα ανέφελη δεν έμεινες.
Δεν ξεγελιόσουν πλέον.
Ωρίμασες και θέριεψαν  και όλα σου τα θέλω!
Και τότε ήρθε η στιγμή που πάσχισες να φύγεις,
για να πετάξεις  μακριά . Κι ανοίγεις τα φτερά σου.

  Στο πέταγμα σου κιότεψα.
Ύψωσα τη φωνή μου, και με όση είχα δύναμη
ούρλιαξα να μ’ ακούσεις.

 '' Ψυχή μη φεύγεις, πώς μπορείς και  με εγκαταλείπεις;''
Με άκουσες και γύρισες, με πόνεσε η ματιά σου!
Τα λόγια με μαστίγωσαν με την ορμή που πέσαν!

''Θέλω τον χώρο άπλετο, θέλω να βρω συντρόφους.
Θέλω σκοπούς να αγωνιστώ, και δρόμους να χαράξω.
Να κλάψω, να νανουριστώ με τον αχό του γέλιου.
Κι έπειτα να ονειρευτώ ανατολές και ήλιους .
Λιβάδια καταπράσινα και ευωδιαστά λουλούδια.
Να ντύσω φως τη λησμονιά, για να χαθεί να σβήσει
και όπου βρω το άδικο, θέλω να το εντύσω
με καταπόρφυρη στολή,  που είναι κεντημένη
από του δίκαιου την κλωστή, για να το εξαγνίσει.
Στον κόσμο κούνια να γενεί του σπόρου της ελπίδας.
Δεν μου ταιριάζει να χωθώ στη τρύπα που με βάζεις.
Γεννήθηκα για αετός, μ΄ έκανες χαμοπούλι!
Γεννήθηκα για άνεμος και μ’ έκανες δροσούλα!
Αν θες να λες.. Έχω ψυχή… πρέπει και να το δείχνεις!''



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 20ό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας του ''Η ζωή είναι ωραία...''

 Ευχαριστώ τους φίλους που επέλεξαν το ποίημα μου, και ευχαριστώ από καρδιάς την Αριστέα για το έναυσμα της δημιουργίας!



Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Ζαβολιά!





‘’Παίζουμε;’’

‘’Όχι δεν σε παίζω γιατί είσαι ζαβολιάρης’’.

Πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει έναν τουλάχιστον ζαβολιάρη στα παιδικά μας παιχνίδια; Πόσες φορές δεν κάναμε κι εμείς οι ίδιοι ζαβολιές;

Όταν μιλάμε για ζαβολιά, εννοούμε την τάση που έχει κάποιος να μην σέβεται κανόνες. Ο ζαβολιάρης είναι αυτός που όπου κι αν βρεθεί, θα αναλώσει τη φαιά του ουσία, για να χρησιμοποιήσει πλάγια μέσα για να ‘’κλέψει’’, ώστε να έχει περισσότερο, ή σίγουρο κέρδος όσον το δυνατόν πιο άμεσα.

Και δεν έχει σημασία ακριβώς πού. Σημασία έχει να κερδίσει. Σημασία έχει το τέλος να είναι αυτό που θέλει. Δεν παίζει για το παιχνίδι και την ευχαρίστηση του. Κάνει την ζαβολιά γιατί δεν έχει την επιμονή και την υπομονή να αγωνιστεί τίμια. Είναι πιο κοπιαστικό. Όταν είμαστε παιδιά λέγαμε πως ήμασταν ζαβολιάρηδες και νοιώθαμε και κάποια τσαχπινιά με τον χαρακτηρισμό. Μεγάλοι όμως;

Ο χαριτωμένος μικρός ζαβολιάρης δεν είναι καθόλου χαριτωμένος όταν μεγαλώσει. .

Οι μεγάλοι λέγονται ζαβολιάρηδες και ενίοτε προάγονται σε λαμόγια.

Εξελίσσονται. Μαθημένοι να διαλέγουν τον εύκολο πλάγιο τρόπο. Το ‘’παραθυράκι’’.

Η ανθρώπινη ράτσα έχει τη ζαβολιά στο αίμα της.

Βρίσκομαι σε παρέα, και συζητάμε για την σωστή και υγιή κοινωνία που στηρίζεται σε κανόνες και σε πολίτες που τους τηρούν. Και ακούω κάποιον της παρέας να αγορεύει υπέρ των κανόνων που βοηθούν να χτίζονται σωστά κοινωνικά συστήματα και να σμιλεύονται χαρακτήρες. Το θαύμασα; Ε.. ναι ! Το ομολογώ πως το θαύμασα. Είπα μέσα μου και έξω μου, μακάρι να είχαν όλοι αυτές τις απόψεις. Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Οι κανόνες φτιάχνονται με γνώμονα το γενικό καλό, και ακολουθούνται γιατί σεβόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους.

Όταν έφυγα βρέθηκα με το αυτοκίνητο μου πίσω από τον αξιοθαύμαστο άνθρωπο, υπέρμαχο των κανόνων. Όχι ότι τον παρακολουθούσα απλά έτυχε να έχουμε την ίδια διαδρομή. Εγώ λοιπόν από πίσω και το ίνδαλμα μου για τις απόψεις που είχε εκφράσει λίγη ώρα πριν, μπροστά. Ο δρόμος είχε κίνηση. Ξαφνικά, πέταξε το σκουπίδι του από το παράθυρο, και τότε πρόσεξα πως μιλούσε στο κινητό του κατά τη διάρκεια της πορείας του. Αποφάσισε να προσπεράσει τους άλλους. Μη νομίζετε πως πήγε πολύ μπροστά, μόλις λίγα μέτρα. Πώς; Μπήκε στην λωρίδα αμέσου ανάγκης, προσπέρασε τους άλλους από δεξιά ενάντια σε κάθε κανόνα Κ.Ο.Κ. μαζί με πολλά άλλα μανάρια. Κάποια στιγμή τον είδα να σταματά. Και με ελαφριά καρδιά και για να κάνει τη δουλειά του έκλεισε τη διάβαση αναπήρων.

Έφτυσα τον κόρφο μου γιατί δεν μπορούσα να με δω στον καθρέφτη που βιάστηκα να θαυμάσω έναν φαφλατά που ήξερε τι ήθελαν οι άλλοι να ακούσουν και το είπε. Και μπορώ να απαριθμήσω περιπτώσεις που έχω συναντήσει σε διάφορους τομείς.

Το γιατί πιστεύει κάποιος πως το να τηρεί τους κανόνες σε όλες τις φάσεις της ζωής του, είναι βλακεία και το αντίθετο μαγκιά, είναι πολύ δύσκολο να σας εξηγήσω. Ίσως να φταίνε τα γονίδια, ίσως να του έλεγαν από την παιδική του ηλικία, ‘’φάε να μη σε φάνε’’, ‘’άρπαξε πριν αρπάξουν’’, και ‘’κέρδισε με όποιο τρόπο. Σημασία έχει να πετυχαίνεις.’’ Το πώς, είναι άλλο κεφάλαιο. Μπορεί να φταίει και το ίδιο το σύστημα, που κάθε άλλο παρά κοινωνικό είναι. Εδώ και χρόνια από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, το σύστημα χρησιμοποιεί κάθε ζαβολιά, και κάθε σπάσιμο κανόνων για να σε ξεζουμίσει και λέει πως έχει και ‘’επιχειρήματα’’.

Η ζαβολιά γίνεται ακόμα κι όταν είναι αναίμακτη και αθώα.

Τι κάνεις αν έρθεις αντιμέτωπος με ζαβολιάρη; Του λες απλά, ‘’ρε φίλε σταμάτα να κλέβεις;’’ Κάνεις το ίδιο για να μη δείξεις πως υστερείς; Του γυρνάς επιδεικτικά την πλάτη αφού του ρίξεις μια αγόρευση για το τίμιο παιχνίδι κάθε τύπου;



Εγώ θα σας έλεγα πως ακολουθώ το τρίτο, αλλά … κρατάω πισινή γιατί κι εγώ στην ανθρώπινη ράτσα ανήκω και …. όλο και κάποια ζαβολιά μπορεί να μου έρθει να κάνω.


Πιστή στην τήρηση του Αλφαβήτου εξαιτίας της Lysippe βέβαια. Εγώ δεν φταίω.....

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ασκήσεις σεναρίου: ''πες το με εικόνες''

Και ξημέρωσε φίλοι μου μια ωραία μέρα, που ο φίλος μας ο Γιάννης o Cinefil,  είπε να μας κάνει δωρεάν μαθήματα σεναρίου λέει. Ωωωω...  μεγάλη χαρά! Τρέξαμε να διδαχτούμε. Και μόλις μας δίδαξε μας λέει: ''Για να δούμε τι μάθατε, θα σας βάλω διαγώνισμα''. Και μας έβαλε άσκηση κατ' οίκον, που την ονόμασε Ασκήσεις σεναρίου: ''πες το με εικόνες'' . 
Έψαξα από δω, έψαξα από κει, βρήκα μια εικόνα παιδιά κι άρχισα να εξιστορώ τι μου έλεγε. Και έπειτα βρήκα και δεύτερη.
Δεν πήγα κι άσχημα, την πέρασα την τάξη μου είπε. Η επιτροπή των καθηγητών βρήκε καλά τα γραπτά μου και φάνηκε πως ήμουν διαβασμένη. Όχι άριστη αλλά ... διαβασμένη.

Ήρθε η ώρα να σας δείξω την κόλλα μου....

1ο θέμα: Επιλεχθείσα κατάσταση: ''Αρκετά σε ανέχτηκα, χωρίζουμε''


''Δικαίωμα....''

Η Φλώρα γύριζε τρεχάτη στο σπίτι. Προχωρούσε με βήμα γρήγορο όταν περνώντας έξω από το καφενείο είδε τον άντρα της να παίζει χαρτιά με τη γνωστή παρέα. Μονολόγησε…

-Σχόλασε και κατευθείαν στην τσόχα. Αν χάσει, πάλι θα τη πληρώσουμε εμείς. Τάχυνε το βήμα της.

Μπήκε στο σπίτι και ζέστανε το φαγητό. Σε λίγο χαρούμενες φωνούλες ακούστηκαν και δύο χεράκια την αγκάλιασαν. Ο δεκάχρονος γιος της.

-Πώς πήγε το σχολείο;  
-Η δασκάλα σήμερα μου έβαλε δέκα στην έκθεση! Την διάβασε σε όλη την τάξη!
-Μπράβο αγόρι μου με κάνεις περήφανη.

Ο μικρός κοίταξε με ταραχή τριγύρω.
-Ο μπαμπάς;
-Στη δουλειά αγάπη μου. Φωτάκη μου άντε να πλυθείς αγόρι μου. Και σήμερα σου έφτιαξα γιουβαρλάκια που σου αρέσουν.
-Ουουου! Φώναξε ο μικρός χαρούμενος κι έτρεξε να πλυθεί.

Σε λίγο ακούστηκε η πόρτα να ανοίγει. Είχε έρθει ο Νώντας   κακοδιάθετος όπως πάντα.
Μπήκε και κατευθύνθηκε στο μπάνιο και αμέσως έβαλε τη φωνή στο γιο του.
-Τελείωνε καμιά φορά! Θέλω να μπω. Φτάνει το πλύσιμο.

Ο μικρός σκουπίστηκε γρήγορα και με σκυμμένο κεφάλι όρμησε έξω από το μπάνιο. Έκατσε στο τραπέζι ρίχνοντας ένα γρήγορο πλάγιο βλέμμα στη μητέρα του και χώθηκε στην καρέκλα σιωπηλός.

  Την ώρα που έτρωγαν, η  Φλώρα κοίταξε το δυστυχισμένο ύφος του γιου της και  είπε…

-Ο Φώτης πήρε δέκα στην έκθεση σήμερα  
-Και λοιπόν; Προκόψαμε τώρα;
-Σωστά! Εσύ μόνο από το δεκάρι μπαστούνι και τα αδέλφια του συγκινείσαι.
-Ωωωωω! Σκοπεύεις να αρχίσεις πάλι; Και της έριξε ένα άγριο βλέμμα. Μόλις φάω θα φύγω.
-Πού θα πάς; Κάτσε μια φορά μαζί μας όπως όλοι οι σύζυγοι και πατεράδες.
-Έχω ραντεβού με τα παιδιά
-Με την τσόχα έχεις ραντεβού όχι με τα παιδιά… ξέσπασε εκείνη. Πού θα πάει αυτό;

Εκείνος   εκσφενδόνισε το ποτήρι του στο πάτωμα.
Πέταξε τη καρέκλα του κάτω άνοιξε το συρτάρι και πήρε τα χρήματα του ρεύματος .

-Βαρέθηκα να σε μοιράζομαι με την τράπουλα. Όλος ο μισθός σου πηγαίνει στην τσόχα. Ή θα σταματήσεις ή θα πάρω το παιδί και θα φύγουμε.
-Στα τσακίδια. Ίσως έτσι σπάσει και η γκίνια μου. Αλλά εδώ θα γυρίσετε …. Είπε και βρόντηξε την πόρτα πίσω του.

Η Φλώρα   πήγε στο τηλέφωνο.
-Ναι; Η κυρία Μερόπη; Η Φλώρα είμαι. Πήρα να σας πω πως μεθαύριο μπορώ να ξεκινήσω ώστε να μπορέσω αύριο να βολευτώ στο καινούργιο σπίτι.
Έπειτα έκατσε δίπλα στο γιο της .
 -Φωτάκη μου πρέπει να μιλήσουμε. Έχω βρει δουλειά και καινούργιο σπίτι. Η μόνη μου ευτυχία είσαι εσύ αγόρι μου. Θα αφήσω  τον πατέρα σου. Κι αν θέλεις θα έρθεις μαζί μου. Είσαι μόνο δέκα χρόνων αλλά είσαι αρκετά ώριμος για την ηλικία σου. Εδώ μόνο δυστυχία θα έχουμε αγόρι μου. Ο μπαμπάς είναι άρρωστος. Αγαπάει τα χαρτιά πιο πολύ και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μόνο να σε σώσω αγόρι μου.
-Ξέρω μαμά, θέλω να έρθω μαζί σου. Τον φοβάμαι τον μπαμπά και με κάνει λυπημένο.

Το υπόλοιπο βράδυ μάζεψαν τα πράγματα τους σε βαλίτσες.
 Ξημέρωσε Σάββατο και ο Νώντας έλειπε ακόμα.
 Το μεσημέρι σαν  θυμήθηκε το σπίτι του, βρήκε μόνο έναν Ρήγα μπαστούνι πάνω στο τραπέζι.  

2ο θέμα: Επιλεχθείσα κατάσταση ''Φοβάμαι''




''Όταν φωλιάσει ο τρόμος''

Το δωμάτιο σκοτεινό κι εκείνος κουλουριασμένος σε μια γωνιά, κοιτώντας το άπειρο και τρέμοντας. Στάλες ιδρώτα γυάλιζαν στο μέτωπό του και τα μάτια του ήταν κόκκινα από το κλάμα κι από έντονο τρόμο.
Η γυναίκα του μπήκε και τον πλησίασε.
-Τι συμβαίνει;

Τινάχτηκε έντρομος, την κοίταξε για δευτερόλεπτα και απόστρεψε γρήγορα το βλέμμα.
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και τον ρώτησε σιγανά.

-Ποτέ δεν σε έχω δει έτσι. Με ανησυχείς. Τι σου συμβαίνει; Μίλησε μου!

Με σιγανή τρεμουλιαστή φωνή της είπε…
-Θα… στα πω… βόγκηξε … πρέπει κάπου να τα πω.

Σαν αυτόματο ξεκίνησε να εξιστορεί.
-Εδώ και καιρό γνώρισα κάποια άλλη. Δεν ξέρω πώς έγινε. Ήταν μια παρόρμηση της στιγμής. Ήταν όμορφη και σατανική. Γρήγορα κυριάρχησε στη σκέψη μου, στην ανάσα μου και μου έγινε απαραίτητη.
Η γυναίκα του στεκόταν στητή και ακίνητη σαν μαρμαρωμένη ενόσω εκείνος συνέχιζε να μιλά.
Δεν της χαλούσα χατίρι και ξαφνικά άρχισε να μου ζητά χρήματα όλο και περισσότερα. Με πλάγιο τρόπο αρχικά και ευθέως αργότερα απειλούσε να στα πει όλα και να σου δείξει φωτογραφίες μας. Δεν μπορούσα να σε πληγώσω έτσι. Σ’ αγαπώ! Παρασύρθηκα. Συγχώρεσε με!

-Δεν πιστεύω πως τρέμεις και κλαις από τύψεις. .. του είπε με σκληρή φωνή.

-Σήμερα αποφάσισα να της πω τέρμα. Αλλά όταν ξεκίνησα να της μιλάω και να της ζητάω να χωρίσουμε, έγινε έξαλλη. Μου γέλασε με κακία και μου είπε πως εκείνην κανείς δεν την έχει χωρίσει, πως με έχει στο χέρι και πως θα χωρίζαμε όταν θα το αποφάσιζε. Για πρώτη φορά ένοιωσα αηδία. Την χαστούκισα. Όρμησε κατά πάνω μου να με χτυπήσει την έσπρωξα και άνοιξα την πόρτα και έφυγα. Ύστερα από μια ώρα το μυαλό μου είχε καθαρίσει και γύρισα πίσω να ξεκαθαρίσω. …

Άρχισε πάλι να τρέμει…
-Την βρήκα νεκρή. Φαίνεται όπως την έσπρωξα έπεσε και χτύπησε το κεφάλι της στην   κόχη του κρεβατιού. Ήταν ατύχημα καταλαβαίνεις; Βοήθησε με τι θα κάνω; Δεν βρήκα τις φωτογραφίες πουθενά. Θα με πιάσουν. Ήταν ατύχημα!

Το κουδούνι της πόρτας χτύπησε.
 Η γυναίκα πήγε στο παράθυρο.
-Ήρθε η αστυνομία είπε στον άντρα της άψυχα. Και για πρώτη φορά τίμησε τα παντελόνια σου και σταμάτα να τρέμεις. Φέρσου με αξιοπρέπεια.

Η αστυνομία του ανακοίνωσε πως βρήκε φωτογραφίες του με το θύμα και κάποιοι γείτονες κατέθεσαν πως τον είδαν να φεύγει τρέχοντας από το σπίτι του θύματος.
Του φόρεσαν τις χειροπέδες. Εκείνος ξέσπασε σε κλάματα και τρέμοντας έλεγε πως ήταν ατύχημα.
Σαν έκλεισε η πόρτα πίσω τους η γυναίκα κάθισε στην κουνιστή πολυθρόνα.

Πέντε ώρες πριν.

Η γυναίκα στεκόταν ώρα έξω από το σπίτι που ήξερε πως ο άντρας της βρισκόταν με την ερωμένη του. Ο άντρας της βγήκε έξω έξαλλος και έφυγε περπατώντας ενώ εκείνη κρύφτηκε στη σκιά ενός δέντρου για να μην την δει.
Βάδισε γρήγορα προς την είσοδο και μπήκε στο σπίτι από την ανοικτή εξώπορτα. Η αντίζηλος  ούτε κατάλαβε από πού ήρθε το χτύπημα που την έριξε στην κόχη του κρεβατιού νεκρή.

 Σηκώθηκε από την πολυθρόνα, κοίταξε την φωτογραφία του άντρα της και είπε.

-Η προδοσία κοστίζει αγάπη μου!.....



Αυτά έγραψα παιδιά, και εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τον Γιάννη γιατί πέρασα υπέροχα κατά την φιλοξενία του, και γιατί διοργάνωσε όλη τη σχολική σαιζόν και τις εξετάσεις με υπέροχο τρόπο. Ευχαριστώ και όσους από την επιτροπή με στήριξαν και υπόσχομαι να είμαι πάντα διαβασμένη.


Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Εμπιστοσύνη!!




‘’Δεν εμπιστεύομαι ούτε τη σκιά μου’’!
‘’Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;’’

Τι σημαίνει εμπιστεύομαι; Μα φυσικά δείχνω πίστη σε κάποιον. Μπορώ να στηριχτώ με κλειστά μάτια πάνω του, να αποδεχθώ σαν αληθές ό,τι θα μου πει, και να μοιραστώ μαζί του πράγματα, ή σκέψεις, ή καταστάσεις χωρίς να σκεφτώ πως μπορεί να τα εκμεταλλευθεί για δικό του όφελος, ή για να με βλάψει.

Έχω εμπιστευθεί λάθος άτομα; Ούτε μία ούτε δύο φορές. Και μάλιστα σε νεαρότερη ηλικία, κάναμε ρεκόρ. Κι όταν η προδοσία μου χτυπούσε την πόρτα τότε γινόμουν έξαλλη. Με τον άλλον; Ναι φυσικά! Mε ποιον θα έπρεπε να είμαι έξαλλη; Με μένα;
Είχε όλα τα διαπιστευτήρια!

Γιατί εμπιστευόμαστε ένα άτομο; Γιατί οι συγκυρίες μας φέρνουν κοντά; Γιατί το συμπαθούμε ιδιαίτερα; Γιατί ήξερε να μας πείθει; Βασικά πιστεύω πως είναι λίγο απ’ όλα.  Συνήθως κρίνουμε βάσει των δικών μας ‘’πιστεύω’’. Και από την άλλη είναι φοβερό να είναι κάποιος καχύποπτος προς όλους και όλα. Δεν μπορεί να νοιώσει την χαρά, την αγάπη, την τρυφερότητα, την ηρεμία, το γέλιο, την συντροφικότητα. Κάθε κίνηση του άλλου την αναλύει τόσο, μέχρι να βρει ύποπτα κίνητρα. Με αποτέλεσμα στο τέλος να αποκτήσει φοβία και να απομονωθεί.

Δηλαδή μου λες να είμαι ανοικτός και δέκτης των πάντων; Όχι βέβαια! Καλό είναι να ανοίγεσαι σταδιακά και αν δεις ότι οι ενδείξεις δεν είναι υπέρ του άλλου, τότε παίρνεις τα μέτρα σου.
Υπάρχει περίπτωση να αναγκαστείς να συναναστραφείς άτομο που δεν είναι έμπιστο και είναι κακόβουλο. Τότε κράτα μια τυπική στάση για όσο είναι αναγκαίο, και μετά απομακρύνσου με ελαφριά πηδηματάκια.
 Και τις συμβουλές που σας δίνω, δεν θα τις έδινα κανονικά. Αλλά να…. Σας εμπιστεύομαι…..



Πιστή στο Αλφάβητο της Lysippe