Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Ανάμνηση του Απρίλη!

ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ
Μέτσοβο - Διανυκτέρευση πρώτη

Γέλια και ξεφωνητά, νεανικός αναβρασμός, και ένας συρφετός από κοριτσόπουλα που μιλούσαν όλα μαζί, κάνοντας πηγαδάκια και πειράζοντας η μία την άλλη, όσο διαρκούσε η αναμονή. Μια αναμονή ευχάριστη, που έπαυε όταν οι καθηγητές έδιναν την εντολή να μπουν οι μαθήτριες στα πούλμαν. Έτσι είναι ζωντανή στο μυαλό μου η εικόνα από την σχολική μου εκδρομή. Τουλάχιστον από το πρωινό που μαζεμένες όλες περιμέναμε την επιβίβαση.

Ένα βουητό, ένα γέλιο, ένα ξεφωνητό, μια λαχτάρα. Θα έλεγε κανείς πως στις εκδρομές γίνεται κάτι συναρπαστικό. Και πράγματι κάτι τέτοιο γίνεται. Είναι ο δρόμος, το ταξίδι σε άλλο μέρος, σε άλλες εικόνες, διασχίζοντας θάλασσα, χωρίς γονείς, με την παρέα τη νεανική και κανενός άλλου. Μια νότα ξεγνοιασιάς, ελευθερίας, χωρίς διάβασμα και μάθημα. Χωρίς εξέταση, βαθμό και μυρωδιά κιμωλίας και χωρίς ποδιά. Γιατί εγώ πρόλαβα τη σχολική στολή. Πρόλαβα τη κορδέλα και τον άσπρο γιακά. Πρόλαβα ακόμα και τα μαθήματα του Σαββάτου. Μα στην τελευταία χρονιά μου στο λύκειο, τα πράγματα άλλαξαν. Η ποδιά καταργήθηκε βέβαια αφού τελείωσα το λύκειο, μα πρόλαβα τη κατάργηση του σχολείου θηλέων και αρρένων, η οποία έγινε σταδιακά. Δηλαδή η πρώτη Γυμνασίου και η πρώτη Λυκείου μικτό, οι υπόλοιπες τάξεις γυμνασίου λυκείου, θηλέων. Τέτοιες αλλαγές. Γνώρισα τις πρώτες πανελλήνιες. Τώρα που το σκέφτομαι, βίωσα ταυτόχρονα δύο διαφορετικά συστήματα, σε όλες τις μαθητικές μου φάσεις.

Οι μηνιαίες βόλτες στο πάρκο, ήταν μια ανάσα δροσιάς στη μαθητική ρουτίνα. Το ίδιο και οι μονοήμερες εκδρομές μας, οι εκδηλώσεις μας, οι γιορτές, οι επισκέψεις σε μουσεία. Μα όλοι ζούσαμε περιμένοντας την πολυήμερη εκδρομή στην τελευταία τάξη.

Δεν περίμενα να πάω σε αυτή την εκδρομή. Γιατί απλούστατα δεν θα μου έδιναν την άδεια οι γονείς μου. Ήταν θεόσταλτο δώρο και αποτέλεσμα ανθρώπινης μεσολάβησης που τελικά πήρα το πράσινο φως. Ετοίμαζα όλο χαρά μια βαλιτσούλα για να περάσω με τις φίλες και συμμαθήτριες μου πέντε μέρες στην Κέρκυρα.

Γυρνώντας τη μνήμη μου πίσω, και ανασκαλεύοντας, προσπαθώ να θυμηθώ λεπτομέρειες. Μου διαφεύγουν αρκετές. Προφανώς ανούσιες. Μα τα πιο σημαντικά είναι ολοζώντανα στο μυαλό μου. Θυμάμαι τα πούλμαν στη σειρά, να ρουφάνε τα χιλιόμετρα. Οι γραμμές των κτιρίων να σβήνουν πίσω μας γρήγορα και τη θέση τους να παίρνουν δέντρα, πράσινο, λιβάδια, γκρεμοί. Έπειτα σπιτάκια χαμηλά με κεραμίδια, και άνθρωποι άγνωστοι να κάνουν τη δουλειά τους ενώ εγώ πήγαινα για διασκέδαση. Απρίλης, Άνοιξη, παπαρούνες και αγριολούλουδα. Άνοιξη απέξω μου και μέσα μου πάλι Άνοιξη. Νιάτα. Και πόλεις διαφορετικές. Καρδίτσα, Τρίκαλα, Καλαμπάκα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Ιωάννινα, Ηγουμενίτσα, Κέρκυρα, Πάργα, Άρτα.  Κάθε μία με τη δική της χάρη, με τη δική της ομορφιά, το δικό της χαρακτηριστικό, τους δικούς της ανθρώπους.

Κέρκυρα. Ξενοδοχείο πολυτελείας, άφιξη και τακτοποίηση στα δωμάτια. Θυμάμαι συμβάντα που τώρα μου φαίνονται τόσο γελοία και άξια προβληματισμού. Εγώ τη γνώρισα τότε τη Κέρκυρα, όσο μπορούσα με τις φίλες μου. Τρώγαμε σε ταβερνάκι, κάναμε βόλτα στη πόλη με αμαξάκι, πίναμε το αναψυκτικό μας σε γραφικά μαγαζάκια και το βράδυ χαλαρή νεανική κουβεντούλα στο σαλόνι του ξενοδοχείου. Τηρούσαμε με την παρέα μου τα ωράρια των καθηγητών και γενικά απολαμβάναμε την εκδρομή μας. Η παρέα μας στο σύνολο δέκα άτομα, δεν προβληματίσαμε τους καθηγητές μας. Μα θυμάμαι πως με τις υπόλοιπες δεν είχε συμβεί το ίδιο.

Η εκδρομή για τις περισσότερες μαθήτριες, σήμαινε διαφορετικά πράγματα. Απαίτηση από τους καθηγητές να χορεύουν όλη νύχτα σε ντισκοτέκ, πολύ της μόδας εκείνη την εποχή. Να πίνουν κρυφά το Νιαγάρα, να φλερτάρουν ασύστολα με ό,τι φορούσε αντρικά παντελόνια, να περάσουν καυτές ερωτικές εμπειρίες και να τα ρίξουν σε καθηγητές που είχαν στο μάτι.

Συμβάντα γελοία, από ανώριμα πλάσματα, που δεν είχαν μάθει να σκέφτονται και να φέρονται  σωστά. Που τελικά δημιουργούσαν προβλήματα σε όλους και στους εαυτούς τους. Τέτοια   γεγονότα δεν συνέβησαν μόνο στην πολυήμερη. Και σε μονοήμερη που πήγαμε όλο το λύκειο, τη χρονιά που έγινε μικτό το σχολείο μου, καταλήξαμε να περάσουμε την εκδρομή μας μέσα στο πούλμαν έξω από ένα νοσοκομείο. Η αιτία; Αγόρια άλλου σχολείου που συναντήσαμε στο Λουτράκι, τόλμησαν να πειράξουν κορίτσια της πρώτης Λυκείου, παρουσία των συμμαθητών τους. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει ξύλο ανάμεσα στα αγόρια των δύο σχολείων, κάποιος από το άλλο σχολείο έβγαλε μαχαίρι, τα αγόρια τα δικά μας έβγαλαν τις ζώνες με τις αγκράφες και καταλήξαμε με μαθητή με διάσειση και με μια εκδρομή που έληξε άδοξα. Αλλά ο ψευτο-αντρισμός είχε σωθεί.

Δεν έφταιγαν οι εκδρομές, ούτε οι καθηγητές που έπαιρναν τα μέτρα τους αγωνιώντας να μη γίνει κάτι, και βρουν τον μπελά τους. Για μένα, τώρα που έχουν περάσει χρόνια, κι έχω τη κρίση της ωριμότητας, λέω πως έφταιγαν οι οικογένειες. Ο τρόπος που επιλέγουν οι νέοι για να εκφράσουν τη νεανική τους ορμή, είναι αποτέλεσμα λανθασμένης οπτικής,  για το σωστό και το λάθος, το μοντερνισμό, και την ποιότητα, για την αναγκαιότητα της ύπαρξης αξιοπρέπειας και γενικά σωστής συμπεριφοράς. Αυτή την οπτική την διδάσκονται από την οικογένεια πρώτα από όλα, την εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης. Είναι αποτέλεσμα έλλειψης επικοινωνίας με το παιδί.

Συνοψίζοντας θα μπορούσα να πω πως έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από την εκδρομή μου, και ήταν ίσως η πρώτη φορά που χώρισα σε κατηγορίες τα άτομα. Η μία κατηγορία, όσοι χαρήκαμε τη πλατεία με τις καμάρες, τα καντούνια, τα αμαξάκια, τη θάλασσα, το πράσινο, τη Μετσοβίτικη γραφικότητα και την ιδιόμορφη γοητεία της Καλαμπάκας, με τις φίλες μας και με ποιότητα. Η άλλη κατηγορία, όσοι θωρούσαν πως η εκδρομή έγινε για να αποδείξουν τον μοντερνισμό τους, τη σεξουαλικότητα τους, το γερό στομάχι τους, λες και ο πιο μεθυσμένος κερδίζει το σκήπτρο.


 Τα χρόνια πέρασαν, πολλούς Απρίληδες έζησα, ωστόσο εξακολουθώ να πιστεύω όσες εκδρομές κι αν έχω κάνει έκτοτε, πως τη λαχτάρα που νοιώθεις σαν μαθητής για την σχολική εκδρομή δεν την νοιώθεις ποτέ ξανά. 

4 σχόλια:

  1. Πραγματικά, δεν μπορούσα να φανταστώ οτι θα διαβάσω αυτή την ανάρτηση και θα έχω τόσο μεταβαλλόμενα συναισθήματα... Και πάνω που έλεγα "αχ, κι εμείς έτσι ήμαστε", τσουπ! με προσγείωνες απότομα με τον... τσαμπουκά!
    ;-)
    Όντως, σαν μαθητής η εκδρομή με το σχολείο πάντα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδούλα του καθενός!
    Να είσαι καλά, κορίτσι μου!
    Καλό Πάσχα να έχεις! Να περάσεις όμορφα!
    ΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά κορίτσι μου, Χριστός Ανέστη! Ελπίζω να πέρασες καλά. Είδες ψάχνοντας τις μνήμες τι ξεθάβεις; Τώρα που τα σκέφτομαι λέω πως ένα κομμάτι ήταν πολύ ηλίθιο. Τότε αδιαφορούσα για να το κρίνω. Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Και ήταν αρκετοί οι μαθητές κσι αρκετές οι μαθήτριες πιυ επιδίδονταν σε αυτές τις χαζομάρες...
    Χρόνια πολλά, Μαίρη. Καλή Ανάσταση και όμορφο Πάσχα να έχεις, σαν τις αναμνήσεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά Χριστός Ανέστη! Πώς περάσαμε; Καλή η ανάπαυλα. Να απολαύσουμε και λίγο καθισιό. Η ανωριμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Αλλά είπαμε ο καθένας είναι καθρέφτης του περιβάλλοντος του και όσων βίωσε. Φιλιά πολλά να είσαι καλά!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...