Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Δύσκολη εφηβεία!!




Είχε σχολάσει νωρίς σήμερα και το κεφάλι της πήγαινε να σπάσει. Πονούσε και δεν ήταν ο πόνος τόσο που δεν άντεχε, όσο η ανησυχία  που ένοιωθε μέσα της να της τραγανίζει αργά την ψυχή, και να την κάνει να νοιώθει πως έχασε την άκρη του σπάγκου που οδηγούσε στην έξοδο του λαβύρινθου.

Το μητρικό της ένστικτο είχε μπει σε κατάσταση συναγερμού. Έφερε στο μυαλό της την εικόνα του γιου της. Τελευταία τον έβλεπε προβληματισμένο, και κλεισμένο λίγο στον εαυτό του. Αρχικά είχε σκεφτεί πως τα παιδιά και ειδικά τα αγόρια έχουν δύσκολη εφηβεία. Η συμπεριφορά του όμως γινόταν όλο και πιο απόμακρη. Τότε ήταν που την έπιασε ο πονοκέφαλος. Ήθελε χρόνο. Να μείνει  μόνη να σκεφτεί. Γι’ αυτό πήρε άδεια και έφυγε. Ο μικρός ήταν σχολείο. Γύρισε αποφασιστικά και πήγε στο δωμάτιο του. Μια πινακίδα στην πόρτα προειδοποιούσε πως ήταν απαγορευμένος ιδιωτικός χώρος. Δεν του είχε πει τίποτα όταν την είχε βάλει. Απλά είχε γελάσει.

Η μητρική καρδιά της έλεγε,  πως πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στο παιδί της. Όμως η κοινωνία ήταν τόσο βρώμικη και ύπουλη. Έπρεπε να μάθει διακριτικά! Μπήκε στο άβατο του αγοριού, και κοίταξε γύρω της χωρίς να ξέρει τι ακριβώς ψάχνει. Τα ρούχα του πεταμένα άτσαλα πάνω στο κρεβάτι. Μηχανικά άνοιξε το συρτάρι του μεγάλου κομοδίνου, που πάνω του δέσποζε ένας Τζεντάι ξυπνητήρι. Οι κάλτσες του τακτοποιημένες στο ένα και στο άλλο τα εσώρουχα στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο. Η έρευνα δεν απέφερε καρπούς. Άνοιξε τον υπολογιστή του. Δεν ήταν κλειδωμένος με κωδικό. Αυτό ήταν καλό. Σήμαινε πως δεν είχε κάτι που ήθελε  να κρύψει. Κι όμως κάτι συνέβαινε. Το ένοιωθε έντονα.

 Στο σχόλασμα πήγε από το σχολείο του και ρώτησε τους καθηγητές για την απόδοσή του. Αυτό που έμαθε δεν της άρεσε καθόλου. Τελευταία το παιδί της έκανε παρέα με μια ομάδα παιδιών, που η φήμη τους ήταν η χειρότερη. Και επίσης δεν παρακολουθούσε τα μαθήματα με τόσο ζήλο.

Αποφάσισε να έχει μια ειλικρινή και γεμάτη αγάπη συζήτηση με τον γιο της, χωρίς να προσποιείται την ανέμελη, ούτε όμως τον αυστηρό κριτή του. Πάντα προσπαθούσε να είναι δίπλα στο παιδί της και να του διδάσκει την αμεσότητα και την ειλικρίνεια. Ο δρόμος της ειλικρίνειας ήταν πάντα η πρώτη της επιλογή, όταν αφορούσε το άτομο της και απαιτούσε και από τους άλλους το ίδιο.  

Το απόγευμα που γύρισε από τα αγγλικά, τον φώναξε στην κουζίνα. Έκλεισε την πόρτα και τον ρώτησε ευθέως αν τον απασχολεί κάτι. Η απάντηση ήταν ένα μασημένο τίποτα και δυο μάτια που απέφευγαν τα δικά της.   
Του είπε για την επίσκεψη της στους καθηγητές του και για όσα έμαθε. Και πόσο της έκανε εντύπωση η επιλογή της παρέας του, ενόσω ήξερε πως ο γιος της αντιπαθούσε τέτοια άτομα. Τότε ο μικρός  αποφάσισε να μιλήσει.  Της είπε για μια ομάδα παιδιών που δεν άφηναν κανένα μαθητή ήσυχο. Και μέχρι πρότινος και εκείνον. Τον ενοχλούσαν και τον χλεύαζαν. Οπότε κι αυτός σκέφτηκε πως για να μην είναι εχθρός τους, πρέπει να είναι φίλος τους. Τότε κανείς δεν θα τον πείραζε γιατί θα είχε την προστασία τους και θα ήταν ήσυχος.
Η μητέρα του δεν μιλούσε, τον άφησε   να τα βγάλει όλα από μέσα του.  Και έπειτα ο γιος της  ομολόγησε πως ναι μεν τον αποδέχτηκαν, αλλά έπρεπε να πληρώσει κάποιο αντίτιμο γι’ αυτήν την αποδοχή κι αυτό δεν του άρεσε. Όπως για παράδειγμα να αποδεχτεί τις παρενοχλήσεις σε άλλους συμμαθητές του. Και προχθές σε κάποιο μαγαζί, τον προέτρεπαν να κλέψει   κάποιο μικροαντικείμενο για να μην είναι  ξενέρωτος και δειλός.  Όλα αυτά τον ενοχλούσαν, αλλά φοβόταν.  Δεν ήξερε τι να κάνει.

 Η μητέρα του είπε,  πως ο φόβος δεν είναι η ορθή επιλογή στη ζωή. Αν υποχωρήσεις στο φόβο μια φορά, τότε αυτό θα κάνεις για πάντα.   Δεν είναι δυνατόν να νοιώσεις σεβασμό για κάτι που δεν εγκρίνεις, και θα πάψεις να σέβεσαι τον εαυτό σου αν οι επιλογές σου δεν είναι αυτές που ταιριάζουν στο χαρακτήρα σου, τα πρέπει σου και τα θέλω σου.
Νομίζω πως βιάστηκες να ενδώσεις σε άτομα ασήμαντα. Αν στη θέση σου ήταν ο κολλητός σου φίλος, ο αδελφός σου, ή κάποιος που αγαπάς πολύ και ζητούσε τη συμβουλή σου, τι θα του έλεγες; Ο μικρός την κοίταξε σοβαρά και της είπε πως θα του έλεγε να το παλέψει. Αλλά πώς;

Σε αυτές τις περιπτώσεις ζητάμε βοήθεια από μεγαλύτερα άτομα. Πρώτα από τους γονείς μας. Κι έπειτα μαζί τους, από τους καθηγητές μας. Ποτέ όμως μόνοι μας. Η ένωση κάνει τη δύναμη. Δεν νομίζεις πως πρέπει να μιλήσουμε στον πατέρα σου   και σίγουρα θα μπορέσουμε να σκεφτούμε έναν τρόπο ασφαλή να λύσουμε το πρόβλημα;   Ο φόβος βαραίνει τη ψυχή και θολώνει τη σκέψη.

Έτσι μίλησαν στον πατέρα και εκείνος αμέσως επικοινώνησε με τον κολλητό του φίλο και γείτονα που ήταν αστυνομικός.  Στη συνέχεια συναντήθηκαν με τους γονείς όλων των παιδιών που παρενοχλούνταν και ενημέρωσαν   το σχολείο που  επιλήφθηκε του θέματος. Ήρθε και κάποιος ψυχολόγος από ότι έμαθαν.  Κι έτσι  με τη στήριξη των γονιών, των καθηγητών και του νόμου, μπόρεσαν να φέρουν τη λύση στο πρόβλημα και να προστατέψουν τους πιο αδύναμους.


Έπειτα από λίγο καιρό ο γιος της άλλαξε την ταμπέλα έξω από την πόρτα του. Όταν η μητέρα τη διάβασε χαμογέλασε πλατιά.
 Η ταμπέλα έγραφε¨: ‘’ Ο φόβος δεν είναι η ορθή επιλογή!’’    


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο family stories της Αριστέας 

16 σχόλια:

  1. Θίγεις ένα πολύ σημαντικό θέμα Μαίρη μου και πολύ σε ευχαριστώ που καταπιάστηκες με αυτό. Είχα την ευκαιρία τη σχολική χρονιά που πέρασε να είμαι σε σχολείο με παιδιά στην εφηβεία και τα έζησα από κοντά τα θέματα του φόβου, της παρενόχλησης της ενδοσχολικής βίας. Πάντα υπήρχε σαν πρόβλημα η βία στα σχολεία, σήμερα όμως τα παιδιά ενθαρρύνονται να μιλούν, γιατί υπάρχει τρόπος να πάρουν βοήθεια, ιδίως αν υπάρχουν και οι ειδικοί δίπλα τους. Πολλαπλό πρόβλημα, χωρίς την παρέμβαση ειδικών δεν λύνεται εύκολα. Το σωστό πλησίασμα του γονιού όμως είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Να παρατηρεί και να είναι δίπλα στο παιδί, όπως η ηρωίδα σου!
    Να'σαι καλά!
    Καλό Φθινόπωρο εύχομαι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Αριστέα μου! Καλό Φθινόπωρο και σε σένα! Χαίρομαι που σε βλέπω!
      Όντως το πρόβλημα αυτό είναι μεγάλο. Και επειδή έχω υπόψη μου παιδί φίλων κολλητών που πέρασε τα χρόνια του στο σχολείο, επιλέγοντας να κάνει παρέα με αυτούς που ενοχλούσαν τα υπόλοιπα παιδιά για να τον αφήνουν ήσυχο, έγραψα την ιστορία αυτή. Δυστυχώς ο φόβος είναι κακός σύμβουλος, και η οικογένεια και το σχολείο πρέπει να είναι κοντά στο παιδί για να μην υπάρχουν άσχημα αποτελέσματα! Να είσαι καλά και καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
  2. Σημαντικό το θέμα σου. Και όσο πάει και γίνεται ένα μεγάλο πρόβλημα στα σχολεία.Η οικογένεια παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Οι γονείς πρέπει να είναι σε εγρήγορση και δίπλα στο παιδί τους. Να δουν τα σημάδια. Πολύ όμορφη συμμετοχή Μαιρούλα. Να σαι καλά
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου κορίτσι μου, πολύ σημαντικό θέμα όντως! Είναι φοβερό στην πιο όμορφη ηλικία στην τρυφερή την νεανική την ηλικία της δημιουργίας εμπειριών και ενόσω φτιάχνουν το δρόμο της ζωής τους, να βιώνουν το φόβο. Φοβερό συναίσθημα ο φόβος! Σε εξαφανίζει και σε καταστρέφει με μεγάλη ταχύτητα! Κι όπως το είπες οι γονείς πρώτα από όλους πρέπει να είναι κοντά στα παιδιά τους! Να είσαι καλά Άννα μου πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Από τις δύσκολες στιγμές μέσα σε μια οικογένεια αλλά και όχι μόνο. Η Σχέση και η στάση του κάθε ανθρώπου απέναντι στον Φόβο είναι ένα δύσκολο και βασανιστικό ζήτημα Μαρία.
    Καλά έκανες και το έθιξες έτσι εδώ και η στάση σου με θετική άποψη.
    Καλή συνέχεια να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου ο Φόβος είναι σαράκι που ''σε τρώει'' αν τον αφήσεις! Η ζωή τελικά είναι μια συνεχής μάχη, και έτσι όπως έχουν γίνει οι κοινωνίες μας δυστυχώς οι μάχες αυτές έχουν πολλές απώλειες! Οι λύσεις είναι στα χέρια μας! Καλή συνέχεια και σε σένα!

      Διαγραφή
  4. Πάρα πολύ δυνατή ιστορία με ένα θέμα που μόνο φανταστικό δεν είναι!
    Μακάρι όλα τα παιδιά να μιλούσαν στους γονείς τους και μακάρι όλοι οι γονείς να άκουγαν πραγματικά τα παιδιά τους...
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι φανταστικό δεν είναι! Υπαρκτό πέρα για πέρα! Δυστυχώς όλο και περισσότερα ακούμε για την κακοποίηση παιδιών πιο αδύναμων! Και είναι δυστυχώς ολέθρια η σκέψη του πως εξελίσσεται ο κόσμος και πόσο βαθιά είναι τα αίτια! Πολλά φιλιά κορίτσι να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  5. Αχ, ο άτιμος ο φόβος. Και τι δεν μας βάζει να κάνουμε... Όμως, πάντα τρομάζει μπροστά σε ανθρώπους ενωμένους!
    Επίκαιρο και πολύ σημαντικό θέμα έθιξες, Μαίρη μου, στη διάσταση που του πρέπει.
    Καλό φθινόπωρο να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα συναίσθημα που πάντα σιχαινόμουν και πάντα πάλευα! Νομίζω πως πρέπει πάντα να χτυπάς ενάντια σε ό,τι φοβάσαι, αλλιώς χάνεις τον έλεγχο!
      Καλό Φθινόπωρο κορίτσι μου και ας ελπίσουμε να ξημερώσουν καλύτερες μέρες!

      Διαγραφή
  6. Πολύ διδακτική η ιστορία σου.
    Μακάρι όλοι οι γονείς να το αντιμετώπιζαν έτσι κι όλα τα παιδιά να είχαν το θάρρος να μιλήσουν γιαυπό.
    Να είσαι καλά και να περνάτε ακόμη καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι Ρένα μου, αλλά δυστυχώς πολλοί το αντιλαμβάνονται αργά! Η ζημιά έχει γίνει και μετά απελπισμένοι αναρωτιούνται το πώς έγινε! Πρέπει να είναι ο γονιός κοντά στο παιδί, και να μιλάει με θάρρος και ειλικρίνεια. Να είσαι καλά κι εσύ κορίτσι μου! Φιλιά!

      Διαγραφή
  7. Πολύ γνώριμη η ιστορία σου Μαίρη μου. Την έχω έχω γνωρίσει από κοντά και νομίζω πως όλα τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα κάποια στιγμή της σχολικής ζωής τους, μ' αυτού του είδους τα διλήμματα και τις παγίδες. Μακάρι να ήταν όλοι οι γονείς τόσο ψύχραιμοι και υποψιασμένοι. Και να άνοιγαν κανάλια επικοινωνίας με τα παιδιά και το σχολείο για να προλάβουν το "κακό".
    Συγχαρητήρια για την επιλογή του θέματος Μαίρη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα Μαρία μου όλοι έχουμε ακούσει, ή έχουμε βιώσει άμεσα ή έμμεσα κάποια τέτοια κατάσταση. Άλλες φορές σε ελαφριά μορφή και άλλοι δυστυχώς βίωσαν σοβαρές περιπτώσεις. Πρέπει να είσαι σε εγρήγορση συνεχώς και ποτέ επαναπαυμένος. Να είσαι καλά και σ' ευχαριστώ! Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
  8. Πολύ σωστή η αντημετωπιση του προβληματοςς απο εσενα... πρέπει να υποψιαζονται οι γονεις με τις αλλαγες του χαρακτήρα των παιδιων τους οταν έχουν πολύ σωστες υποδομες παιδείας μεσα από το σπιτι...!!μακαρι να γινονταν αυτό και απο όλους τους γονεις των παδιων που βρίσκονται στην εφηβεια... ευχομαι τα καλύτερα...καλή υπομονη..φιλιακια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς γονιός είναι το άτομο που πρέπει να έχει τις κεραίες του σε επαγρύπνηση. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και σε τι θα σε χρειαστεί το παιδί σου.
      Καλή συνέχεια μάτια μου! Φιλιά!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...