Χριστούγεννα σε 4 πράξεις! Το θαύμα!

 

Είμαστε στην τρίτη πράξη του δρώμενου μας και σειρά έχει να μιλήσουμε για το θαύμα!

Πιστεύετε στα θαύματα; Με ρώτησαν...

Κυνική και αναποφάσιστη όπως είμαι και συνηθισμένη να μην απαντάω σε τέτοιες ερωτήσεις αμέσως, άρχισα να το σκέφτομαι και να το επεξεργάζομαι.

Συχνά μιλάμε για τα 7 θαύματα του κόσμου, που στην πραγματικότητα ήταν δημιουργίες ανθρώπινες!

Όμως δεν μου αρκούν για να αποδώσουν μέσα μου αυτό που εγώ λέω θαύμα!

Η επιστήμη προχωράει, η τεχνολογία εξελίσσεται, έχουμε φτάσει σε φοβερά επίπεδα τις κοινωνίες μας σε όλους τους τομείς, για να ανακαλύψουμε πως δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τα πάθη μας και να νικήσουμε το ''εγώ'' μας.

Ωστόσο υπάρχουν κάποια δεδομένα που εγώ τα ονομάζω θαύμα!

Πρώτα απ' όλα η το χτίσιμο και η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού είναι ένα θαύμα. 

Η γέννηση κάθε πλάσματος είναι ένα θαύμα!

Ο τρόπος που λειτουργεί η Φύση είναι ένα θαύμα!

Οι κανόνες και ο τρόπος επιβίωσης του κάθε ζώντος πλάσματος είναι ένα θαύμα!

Πώς διδάχτηκαν τόσα διαφορετικά είδη να ζουν με διαφορετικό τρόπο προσαρμοσμένο ανάλογα το είδος;

Ένα παράδειγμα είδα πρόσφατα σε ντοκυμαντέρ. 

Λύκοι και αρκούδες πιάνουν σολωμούς στο ταξίδι της επιστροφής τους στο ποτάμι, και τους τρώνε. 

Οι αρκούδες τρώνε ολόκληρο το ψάρι, ο λύκος δεν τρώει το κεφάλι. Γιατί στο κεφάλι του σολωμού υπάρχει μια ουσία που θα του κάνει κακό. Πώς το ξέρει;

Ποιος ΄διδαξε σε αυτήν την Πλάση πώς θα λειτουργει;

Αυτά είναι θαύματα πραγματικά! Ποιος έφτιαξε τα φτερά της πεταλούδας με τέτοιο τρόπο ώστε το νερό της βροχής να γλιστράει από πάνω τους;

Κι εμείς ζώντας σε ένα θαυμαστό κόσμο, γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να ανακατεύουμε και να καταστρέφουμε τη ροή των πραγμάτων, και πως μόνο με αδελφοσύνη και αγάπη θα μπορέσουμε να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο για τις επόμενες γενιές;

Αυτό το θαύμα περιμένω να ξυπνήσω μια μέρα και να το δω να υλοποιείται! 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο του Γιάννη ''Χριστούγεννα σε 4 πράξεις''!

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις! Προσμονή!

 

Μια ολόκληρη εβδομάδα προσπαθούσα να σκεφτώ τι προσμένω. Έχω συνηθίσει αυτό που προσμένω να μη γίνεται, ή να μου βγαίνει η ψυχή για να πραγματοποιηθεί κάπως. 

Αν ανατρέξω στην μνήμη μου, θα θυμηθώ πως σχεδόν πάντα όταν σχεδίαζα κάτι και περίμενα να μου συμβεί, θα εμφανίζονταν κάποιες παράμετροι, που ενώ σε άλλους δεν θα υπήρχαν καν, σε μένα άνοιγαν έναν ταλαίπωρο δρόμο με εμπόδια για να υλοποιηθεί αυτό που είχα σχεδιάσει.

Και μετά καθόμουν και σκεφτόμουν πως ίσως δεν μέτρησα τα δεδομένα όλα σωστά.

Ίσως να έπρεπε να αλλάξω οπτική. Ίσως θα έπρεπε να μη σκεφτώ καθόλου από πριν και να ενεργήσω όπως αισθανόμουν κι όχι όπως μου υπαγόρευε η λογική μου.

Πολλά ''ίσως'' και πολλά ''αν''.

Αυτό που σας λέω μου έχει συμβεί και με τον υπολογιστή μου. Πάνε δύο μήνες που το παλεύω, και ακόμα εμπόδια μου παρουσιάζονται.

Ακόμα και προγραμματιστές σηκώνουν τα χέρια ψηλά όπως λέγεται με το πόσα εμπόδια έτυχαν στην περίπτωση μου. 

Άρα πού καταλήγουμε; Προσμένω κάποια στιγμή, κάτι στο σύμπαν να πει. ''Ρε συ, πολύ την έχω ταλαιπωρήσει αυτήν. Ας της δώσω μια ανάσα. Ας κάνει μία παύση. Ας αποκτήσει κάτι έτσι εύκολα γιατί έχω τις καλές μου''. 

Δεν αναφέρθηκα στο τι ονειρεύομαι για όλους μας! Εκεί έχω χάσει την μπάλα παιδιά! 

Ωστόσο ας υλοποιηθεί έστω κάτι, για μια νέα αρχή! 

 

Αυτή ήταν η δεύτερη πράξη για το δρώμενο του Γιάννη ''Χριστούγεννα σε 4 πράξεις"

 

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις!

 

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ : Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Πάνω που λέμε για αναμνήσεις, ο υπολογιστής μου κοντεύει να γίνει από πλευράς μνήμης μια ανάμνηση.

Μια επισκευή στη γραμμή που ήταν και η αφετηρία, για έναν γολγοθά παραγγελιών μνήμης και επιστροφών, καθιστούν τον υπολογιστή μου ακόμη αδρανή. 

Όμως μια και είμαι εργαζόμενη, φροντίζω να αφιερώνω λίγο χρόνο, τον ξεκλέβω δηλαδή, για να διαβάσω τις δικές σας αναμνήσεις και να μοιραστώ κι εγώ τη θαλπωρή και τη ζεστασιά τους.

Ο Γιάννης είχε έμπνευση, κι έτσι έκανα κι εγώ αναδρομή στα μικρά μου χρόνια. 

Πάντα θυμάμαι με χαρά τις γιορτές των Χριστουγέννων. Οι γονείς μου ακολουθούσαν όλα τα έθιμα. Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δέντρο και φωτάκια. Μπαλόνια και αγιοβασίληδες. Μπάλες και καμπανίτσες, και τελευταία πινελιά η κορφή του δέντρου.

Αυτή την κορυφή, την λάτρευα από μικρή. Δεν την ξέχασα ποτέ. Μία σικάτη και λεπτοφτιαγμένη κορυφή, ολόκληρη στο χρώμα του λευκόχρυσου, με δύο σειρές καμπανάκια τριγύρω της στο ίδιο χρώμα. Ήταν από εύθραυστο υλικό, βενετσιάνικη, την είχαν φέρει οι γονείς μου και έτρεμα μήπως σπάσει. Κάθε φορά που ο πατέρας μου την έβαζε στο δέντρο, έλεγα της μαμάς μου. ''Μαμά θα μου τη δώσεις όταν μεγαλώσω και κάνω δικό μου σπίτι;''

Δεν έζησε τόσο η κορυφή. Μεγαλώνοντας έσπασε και αντικαταστάθηκε από άλλη που ποτέ δεν μπόρεσε να την αντικαταστήσει στην καρδιά μου.

Και ανατρέχοντας συνειδητοποίησα πως από μικρή είχα ένα χούι. Κάθε που βγαίναμε έξω, τρελαινόμουν να βλέπω τους στολισμένους δρόμους, τις βιτρίνες στολισμένες και έβαζα κρυφά βαθμολογία στις καλύτερες. Μετά συνήθιζα να κοιτάζω ψηλά και να παρατηρώ τα σπίτια.

Έβλεπα τα στολισμένα και προσπαθούσα να φανταστώ τις οικογένειες και τα άτομα που έμεναν σε αυτά. Δίπλα τους τα αστόλιστα έμοιαζαν με σκοτεινές τρύπες, και σκεφτόμουν εκεί ή δεν μένει κανείς ή είναι κακοί άνθρωποι. Μέχρι εκεί έφτανε το παιδικό μου μυαλό. 

Ωστόσο ακόμα λατρεύω να βλέπω τα στολισμένα σπίτια. Κι όσο για τις σκοτεινές τρύπες, δίπλα στο κακοί προστέθηκαν και οι ανήμποροι ή θεόφτωχοι, και η διαφορετική κουλτούρα. 

Αυτή ήταν μια αναδρομή μου για το δρώμενο του Γιάννη ''Χριστούγεννα σε 4 πράξεις''

Σας εύχομαι καλές γιορτές με υγεία!