Το γράμμα μου είναι το Γ ! Η λέξη που επέλεξα είναι ΓΑΛΗΝΗ!!
Σκληρή, αδυσώπητη με βιάση, περνά η ζωή απ' το παραθύρι
Κι εμείς σαν τα χρυσόψαρα στη γυάλα, ανασφαλείς θωρούμε να
κυλάει.
Απλώνουμε το χέρι σε ικεσία, το κρύο γυαλί εμποδίζει την
παλάμη
Κι αυτή μας προσπερνά μ’ αδιαφορία, χωρίς να δώσει λίγη
σημασία.
Και η καρδιά αναπολεί παλιές ημέρες, του χθες που μοιάζει
τόσο μακριά μας
Το βλέμμα σταματά κι αυτό θλιμμένο στο ημερολόγιο του τοίχου
το φθαρμένο.
Πάψαμε πια τις ώρες να μετράμε. Ένα άλλο νόημα έχει πια για
μας ο χρόνος
Πολλοί από μας θρηνούν αυτούς που φύγαν, χωρίς ένα αντίο
κατευόδιο.
Παρέα μας οι ειδήσεις που μας λένε, και για όσους
ποθούν δικά μας κεκτημένα
Αλλά και γι’ άλλους που καημούς εξαργυρώνουν για τα πουγκιά
τους τα καταραμένα.
Κι εμείς; Ρωτάω αγανακτισμένη. Μικρά αναλώσιμα γρανάζια;
Η ύπαρξη μας τάχα τι σημαίνει; Του σύμπαντος ασήμαντα
ψεγάδια;
Απλή ζωή, γεμάτη από ηρεμία, επιθυμούσαν πάντα οι καρδιές
μας
Μικρές χαρές γεμάτες με αγάπη, και κάποια στοιχειώδη ομοψυχία.
Νέα χρονιά λοιπόν για αφουγκράσου, δεν είμαστε όλοι στο ίδιο το
καλάθι
Μας λείπουν αγκαλιές αγαπημένες, και οι ελεύθεροι αέρηδες
του Μπάτη.
Χαμόγελα από μάσκες πια κρυφτήκαν, γονείς αδέλφια κάθονται
μακριά μας
Τα πρόσωπα απρόσωπα γινήκαν, πλεκτάνες έσβησαν το γέλιο απ’
τη καρδιά μας.
Γι’ αυτό και σήκωσε αμέσως τη γροθιά σου σπάσε το τζάμι κι
ό,τι ήθελε προκύψει
Φέρε σε όλους μας αγάπη και ειρήνη κι αυτή την πολυπόθητη Γαλήνη!
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίνας ''Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή...''
που βρήκα μια υπέροχη ιδέα για εορτασμό ομαδικό με τον δικό μας τρόπο. Την ευχαριστώ πολύ
για την δημιουργική αισιόδοξη νότα που μου χάρισε!
Ας ακούσουμε μαζί κι ένα αγαπημένο τραγούδι. ''Οι καμπάνες κτυπούν'' των ΟΝΕ
