Καταρχήν να σας πω πως άλλαξε η διαδικασία παραλαβής στο γραφείο μου! Απαγόρευσαν πια στις κούριερ να μπαίνουν και για να παραλάβεις κάτι, πράγμα αναγκαίο αφού σχεδόν όλη τη μέρα και όλη την εβδομάδα είσαι εκεί, πρέπει να διασχίζεις έναν μεγάλο εσωτερικό χώρο, να διανύεις μια μεγάλη απόσταση με τα πόδια για να πας στο φυλάκιο και να βγεις εξωτερικά να παραλάβεις ό,τι θες. Αυτό με έσπρωξε να πω στην Αριστέα πως είχα δυσκολίες να παραλάβω το δώρο της.
Μέχρι.....
Μέχρι που μου είπε '' τι κρίμα και έλεγα να σου φτιάξω ένα βιβλίο....''
Ένοιωσα μέσα μου κάτι να τινάζεται και της γράφω... '' τι μου κάνεις τώρα;....''
Πάνω που πήγα να κάνω την επανάσταση μου στη γραφειοκρατία, έκανα άτακτη υποχώρηση.
Και ενόσω ήμουν στο γραφείο χαμένη μέσα στους αριθμούς και στα ποσά που δεν ήταν δικά μου, χτυπάει το τηλέφωνο και με ενημερώνουν πως έχω ένα δέμα.
Φτερά στα πόδια μου, γιατί παιδιά δεν περίμενα τίποτα παρά μόνο το δώρο το υπέροχο που μου έφτιαξε η Αριστέα με τα χεράκια της για το Συμπόσιο.
Τρέχω στο φυλάκιο και μου λένε πως δεν ήταν εκεί γιατί έπρεπε να πάει πρωτόκολλο.
Ξαναγυρίζω και παίρνω τη μεγάλη ανηφόρα, μια και η επιστροφή είναι ανηφορική, μέχρι το πρωτόκολλο. Κι εκεί να με ρωτάνε αν αφορά το δέμα την εταιρεία ή είναι προσωπικό.
Λέω για όνομα του Θεού, είναι ένα προσωπικό αντικείμενο που το περίμενα.
Και δώστου να υπογράφω σε δύο μεριές πως παρέλαβα.
Το παίρνω το πολύτιμο μου παιδιά με τη λαχτάρα του Γκόλουμ στον άρχοντα των δαχτυλιδιών, και πάω να βρω λίγη ησυχία να το απολαύσω.
Μόλις το άνοιξα με συνεπήραν τα αρώματα που αναδύονται από κάθε δέμα της Αριστέας και όταν το αντίκρισα...., ξετρελάθηκα!
Δέστε γιατί!
Αυτό είναι το δώρο μου για την συμμετοχή μου στο Συμπόσιο ποίησης της Αριστέας του blog ''H ζωή είναι ωραία...'' . Αριστέα μου σ' ευχαριστώ τόσο πολύ για το υπέροχο αυτό δώρο, για τον κόπο σου, για το χρόνο σου, και για την επιμονή σου! Και επίσης για το κίνητρο που μας δίνεις, το έχω πει και θα το λέω, με το Συμπόσιο να δημιουργούμε και να συμμετέχουμε με μια υπέροχη παρέα σε ένα πανέμορφο δρώμενο! Ευχαριστώ πολύ!
Μέχρι.....
Μέχρι που μου είπε '' τι κρίμα και έλεγα να σου φτιάξω ένα βιβλίο....''
Ένοιωσα μέσα μου κάτι να τινάζεται και της γράφω... '' τι μου κάνεις τώρα;....''
Πάνω που πήγα να κάνω την επανάσταση μου στη γραφειοκρατία, έκανα άτακτη υποχώρηση.
Και ενόσω ήμουν στο γραφείο χαμένη μέσα στους αριθμούς και στα ποσά που δεν ήταν δικά μου, χτυπάει το τηλέφωνο και με ενημερώνουν πως έχω ένα δέμα.
Φτερά στα πόδια μου, γιατί παιδιά δεν περίμενα τίποτα παρά μόνο το δώρο το υπέροχο που μου έφτιαξε η Αριστέα με τα χεράκια της για το Συμπόσιο.
Τρέχω στο φυλάκιο και μου λένε πως δεν ήταν εκεί γιατί έπρεπε να πάει πρωτόκολλο.
Ξαναγυρίζω και παίρνω τη μεγάλη ανηφόρα, μια και η επιστροφή είναι ανηφορική, μέχρι το πρωτόκολλο. Κι εκεί να με ρωτάνε αν αφορά το δέμα την εταιρεία ή είναι προσωπικό.
Λέω για όνομα του Θεού, είναι ένα προσωπικό αντικείμενο που το περίμενα.
Και δώστου να υπογράφω σε δύο μεριές πως παρέλαβα.
Το παίρνω το πολύτιμο μου παιδιά με τη λαχτάρα του Γκόλουμ στον άρχοντα των δαχτυλιδιών, και πάω να βρω λίγη ησυχία να το απολαύσω.
Μόλις το άνοιξα με συνεπήραν τα αρώματα που αναδύονται από κάθε δέμα της Αριστέας και όταν το αντίκρισα...., ξετρελάθηκα!
Δέστε γιατί!
Αυτό είναι το δώρο μου για την συμμετοχή μου στο Συμπόσιο ποίησης της Αριστέας του blog ''H ζωή είναι ωραία...'' . Αριστέα μου σ' ευχαριστώ τόσο πολύ για το υπέροχο αυτό δώρο, για τον κόπο σου, για το χρόνο σου, και για την επιμονή σου! Και επίσης για το κίνητρο που μας δίνεις, το έχω πει και θα το λέω, με το Συμπόσιο να δημιουργούμε και να συμμετέχουμε με μια υπέροχη παρέα σε ένα πανέμορφο δρώμενο! Ευχαριστώ πολύ!
