Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Φεβρουάριος 1900!!

Μακριά στο χρόνο η ιστορία του κόσμου, αλλά σήμερα θα αναφερθώ στον Φεβρουάριο του 1900 στις αρχές του εικοστού αιώνα.
 Η Μ.Βρετανία που ηττήθηκε από τους Μπόερς σε μάχες-κλειδιά, και αποτελματώθηκε σε έναν απογοητευτικό πόλεμο, σε μια προσπάθεια να ανατρέψει τη πορεία των πραγμάτων στη Ν. Αφρική, στράφηκε σε έναν από τους στρατιωτικούς της ήρωες. Ο Στρατάρχης Ρόμπερτς, ένας ηλικιωμένος βετεράνος του πολέμου των Ινδιών, ονομάστηκε αρχηγός των βρετανικών δυνάμεων, της Ν. Αφρικής, σε αντικατάσταση του σερ Ρέντβερς Μπούλλερ που κατηγορήθηκε για ανικανότητα από τους ίδιους τους στρατιώτες του, λόγω λανθασμένων στρατηγικών επιλογών. Οι βρετανικές δυνάμεις είναι υπέρτερες αριθμητικά των Μπόερς, αλλά εκείνοι είναι πιο εξοικειωμένοι με το ανώμαλο έδαφος της χώρας. Στις 27/2 ο Λόρδος Ρόμπερτς δέχεται την άνευ όρων παράδοση του στρατηγού των Μπόερς  Πίετ Κρόντζε στο Λέιντυσμιθ που ήταν υπό πολιορκία από τον Νοέμβριο.
Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υπογράφουν τη Συνθήκη του Χέυ-Πόνσεφοτ, που επιτρέπει στις ΗΠΑ να κατασκευάσουν ανοχύρωτη Διώρυγα στη Νικαράγουα.
Σε ειδική σύνοδο το Συμβούλιο των εργατικών συνδικάτων αποφάσισε την ίδρυση στην Αγγλία την Επιτροπή Εργατικής Αντιπροσώπευσης με φιλοδοξία την είσοδο μελών στη Βουλή.
Στις 3/2 δολοφονείται ο υποψήφιος του δημοκρατικού κόμματος για τη θέση του κυβερνήτη, στο Κεντάκι των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια ρεπουμπλικανικών διαδηλώσεων που απέκλεισαν τη Φράνκφορτ.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μακ-Κίνλεϊ διορίζει τον Ου.Χ.Ταφτ υπεύθυνο διοικητή στις Φιλιππίνες, ενώ ο κυβερνήτης Θ. Ρούσβελτ δηλώνει στη Ν.Υόρκη, ότι:'' δεν πρόκειται υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις να δεχθώ υποψηφιότητα μου ως αντιπροέδρου.''
Στην Ελλάδα επεκτείνεται η σιδηροδρομική γραμμή μέχρι τη Λάρισα, και της Πελοποννήσου μέχρι Κυπαρισσία και Μελιγαλά.
Ο Νομάρχης κ. Καρατζάς, ο Δήμαρχος κ. Μερκούρης και ο Διευθυντής της Αστυνομίας κ. Σκοτίδης, επισκέφθηκαν το Αδριάνειο Υδραγωγείο και το βρήκαν σε άθλια κατάσταση. Κοντά στο στρατώνα ανακαλύφθηκε τεράστιος βόθρος, δίπλα από το Υδραγωγείο. Απ' αυτόν μολύνθηκαν τα νερά του Υδραγωγείου από το οποίο υδρεύονταν οι κάτοικοι της πόλης. Από το προηγούμενο μήνα, επιδημία τύφου είχε χτυπήσει την Αθήνα.


Ιδρύεται διεθνές ναυτικό νοσοκομείο στο Πειραιά, ενώ η πείνα και οι στερήσεις μαστίζουν τους Έλληνες της Αμερικής.
Ο Φώτιος εκλέγεται νέος πατριάρχης Αλεξάνδρειας, ενώ οι μητροπολίτες Ηπείρου διαμαρτύρονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κι αυτό με τη σειρά του στο Σουλτάνο, για τη καταπίεση των Χριστιανών της Ηπείρου και τη δίωξη εκκλησιών.


Συγχρόνως κύμα απεργιών στο Αιξ-Λα-Σαπέλ (Άαχεν), τη Βιέννη, τις Βρυξέλλες και τη Βουδαπέστη.
Το απεργιακό κύμα χτύπησε κυρίως τα ανθρακωρυχεία του Βελγίου και της Βοημίας. αλλά επεκτείνεται σε πολλές μεγάλες πόλεις και σε άλλους κλάδους.

Η Γερμανία, έχει 56,4 εκατ. κατοίκους, των οποίων ο μέσος όρος ζωής φτάνει τα 40-50 χρόνια. Η γερμανική οικονομία ξεπέρασε τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη, τα οποία είχαν αρχίσει δεκαετίες πριν την εκβιομηχάνιση τους, με μια εξαιρετικά ραγδαία ανάπτυξη. Στη βιομηχανική παραγωγή και το εξωτερικό εμπόριο η Γερμανία κατέχει τη τρίτη θέση, ενώ τη πρώτη οι ΗΠΑ και τη δεύτερη η Μ Βρετανία, την οποία έχει ξεπεράσει όμως στη παραγωγή ατσαλιού, και στο τομέα της ηλεκτρικής βιομηχανίας.Το εθνικό εισόδημα ιδιαίτερα στη Πρωσία, η οποία κατέχει το 60% του πληθυσμού, φτάνει τα 504 μάρκα κατά 
κεφαλήν. Στη Σαξονία το 60% του πληθυσμού εργάζεται στη βιομηχανία, ενώ για την υπόλοιπη αυτοκρατορία η αναλογία είναι 40%.Η γερμανική οικονομία ενισχύεται από το κρατίδιο Έλζας-Λόθρινγκεν, στο οποίο υπάρχουν μεταλλεύματα μινέττη και γίνεται
εξόρυξη καλίου. Ιδιαίτερα υψηλή θέση έχει στην οπτική, τη λεπτομηχανική, την επεξεργασία ξύλου και τη κατασκευή παιχνιδιών. Αυτά είναι αποτελέσματα στατιστικών μελετών που έγιναν ήδη το προηγούμενο μήνα.


Η Γερουσία της Ολλανδίας επικυρώνει την ειρήνη του 1899, και ιδρύεται το Διεθνές Δικαστήριο Διαιτησίας στη Χάγη. 
Οι Αλβανοί ζητούν την αυτονομία τους κατά το υπόδειγμα της Κρήτης.
Θέμα συζήτησης παγκοσμίως, η αγγλο-αμερικανική συνάντηση τένις, για την οποία ένας νεαρός παίχτης των ΗΠΑ, ο Ντουάιτ Φίλλευ Ντέιβις αγωνοθέτησε ένα νέο αργυρό κύπελλο βάρους 18 κιλών για το νικητή του αγώνα στο Νιούπορτ της Ρόουντς Άιλαντ.
Ο κόσμος τρέχει αλλά τα προβλήματα πάνω- κάτω είναι πάντα ίδια.
Τα αιτήματα των εργατών του κόσμου, ήταν πάλι και τότε αύξηση αποδοχών, δώρο εργασίας και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. 



Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Το σκάκι και η σημασία του!!!


Η λέξη σκάκι προέρχεται από την ιταλική scacco η οποιά τελικά προέρχεται από τα περσικά (βλέπε σαχ και σάχης).
Η ιστορία του παιγνιδιού αυτού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παιχνίδια σχετιζόμενα με το σκάκι παίζονταν ήδη από την μακρινή αρχαιότητα, στην περιοχή από την Ελλάδα και την Αίγυπτο ως και την Κίνα. Όλες οι χώρες που βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή διεκδικούν την καταγωγή του παιχνιδιού. Ένα τέτοιο παιχνίδι είχε φτάσει και στους Κέλτες ήδη πριν την Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Παρά ταύτα δεν έχει μέχρι σήμερα καθορισθεί ούτε ο εφευρέτης του, ούτε ο χρόνος της εμφάνισής του. Πολλές, περισσότερο θεωρίες, έχουν αναπτυχθεί ως προς τη αρχική μορφή του που παιζόταν στις Ινδίες πριν περίπου 15 - 20 αιώνες, δηλαδή γύρω στην ελληνιστική περίοδο. Τότε το παιγνίδι αυτό φέρονταν με την ονομασία τσατουράγκα που σημαίνει τετραπλή σύνθεση, δηλαδή παιγνίδι με τα τέσσερα όπλα των αρχαίων Ινδών: τους ελέφαντες, το ιππικό, τα άρματα και το πεζικό, που παίζονταν από τέσσερα άτομα και όχι από δύο, κατέχοντας καθένας παίκτης από μία γωνία της σκακιέρας.
Απ΄ όλες όμως τις διάφορες θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι το σκάκι τελικά προήλθε από την Ινδία και συγκεκριμένα εφευρέτης του είναι ο βραχμάνος Σίσσα σε εποχή όμως απροσδιόριστη. Τούτο βασίζεται κυρίως στην σπουδαία εκείνη παράδοση με τον διπλασιασμό των σπόρων.


Σύμφωνα με την παράδοση αυτή, όταν κάποτε ο ηγεμόνας της περιοχής που ζούσε ο βραχμάνος Σίσσα κάλεσε αυτόν, για να επιδείξει το παιγνίδι που είχε εφεύρει, τόσο πολύ γοητεύτηκε απ΄ αυτό, που ρώτησε τον Σίσσα τι θα ήθελε ως ανταμοιβή. Τότε ο σοφός εκείνος ζήτησε τόσους κόκκους σιτάρι, όσους θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στα 64 τετράγωνα της σκακιέρας, βάζοντας στο πρώτο ένα κόκκο, στο δεύτερο δύο, στο τρίτο τέσσερις, στο τέταρτο οκτώ κ.λπ, διπλασιάζοντας έτσι κάθε φορά στο επόμενο τετράγωνο.
Ο ηγεμόνας, κρίνοντας το αίτημα ασήμαντο τον ξαναρώτησε για κάτι σοβαρότερο. Στην επιμονή όμως του Σίσα ο ηγεμόνας διέταξε ν΄ αδειάσουν μια φορτωσιά καμήλας σιτάρι δίπλα του. Η έκπληξή του όμως υπήρξε μεγάλη, όταν ο θησαυροφύλακάς του και προϊστάμενος των αποθηκών του ανέφερε ότι όχι μόνο το σιτάρι της ηγεμονίας, αλλά και όλων των γύρω ηγεμονιών να συγκεντρωθεί δεν φθάνει να ικανοποιήσει το αίτημα του Σίσσα.
Πράγματι το σιτάρι που χρειάζονταν ανέρχονταν σε 18.446.744.073.709.551.615 κόκκους, που αυτοί εκπεφρασμένοι σε βάρος, έχοντας υπόψη το βάρος ενός κόκκου ίσο με 0, 053 γραμμάρια, ισοδυναμούσαν στη τεράστια ποσότητα των 977.677.436.907 τόνων!


Το σκάκι είχε ήδη αποκτήσει την τελική σύγχρονή του μορφή στην δυτική Ευρώπη τον 15ο αιώνα. Οι μεταβολές των κανόνων τους τελευταίους πέντε αιώνες έχουν γενικά να κάνουν με την διαιτησία των αγώνων και όχι με το ίδιο το παιχνίδι.
Πολύ αρχαιότερα στο Βυζάντιο παιζόταν μια παραλλαγή του παιχνιδιού, το γνωστό ζατρίκιον. Το παιχνίδι αυτό πιθανότατα ήρθε κατευθείαν από τους Πέρσες. Μάλιστα η λέξη ζατρίκιον ετυμολογείται από την αρχαία περσικη shatranj που σημαίνει "βασιλικό παιχνίδι" (αυτό λογικά ερμηνεύεται από τον ιδιαίτερο ρόλο του βασιλιά στο παιχνίδι και όχι "επειδή παιζόταν από βασιλιάδες").
Παρόλο που το ζατρίκιο είναι πολύ αρχαιότερο από το σκάκι στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν είναι ο άμεσος πρόγονος του σύγχρονου σκακιού. Ο άμεσος πρόγονος του σκακιού ήρθε στην δυτική Ευρώπη από τους Άραβες. Οι Άραβες με την σειρά τους είχαν πάρει το παιχνίδι επίσης από τους Πέρσες.
Παλιότερα πολύ δημοφιλής ήταν η θεωρία ότι το σκάκι γενικά κατάγεται από ένα ινδικό παιχνίδι, το τσατούραγκα (chaturanga) περίπου το 600 μ.Χ., αλλά οι αποδείξεις θεωρούνται πια αδύναμες. Ακόμα και έτσι η Ινδία είναι πολύ δημοφιλής υπόθεση για την καταγωγή του σκακιού.


Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι από το αραβικό σκάκι οι κινήσεις του ίππου, του πύργου, του βασιλιά και σε μεγάλο βαθμό των πιονιών παραμένουν αναλλοίωτες. Οι Άραβες κατασκεύαζαν επίσης και σκακιστικά προβλήματα. Κάποια, χάρις στην παραπάνω ομοιότητα, διατηρούν αναλλοίωτη την λειτουργικότητά τους, Οι βασικές μεταβολές που υπέστη το σκάκι είναι η κίνηση της βασίλισσας (η οποία στο σύγχρονο σκάκι έγινε πανίσχυρη), η κίνηση του αξιωματικού, η δυνατότητα των πιονιών να κινηθούν κατά δύο τετράγωνα στην πρώτη τους κίνηση, καθώς και το ροκέ.
Ο πύργος αρχικά συμβόλιζε τα άρματα, αλλά με κάποιον τρόπο φαίνεται να συνδέθηκε και με τους πολιορκητικούς πύργους.[βικιπαίδεια]


Η εκπαιδευτική αξία του σκακιού έχει επίσημη αναγνώριση σε αρκετές χώρες .Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το σκάκι έχει εισαχθεί στα σχολεία με διάφορες οργανωτικές δομές .Στην Γερμανία σήμερα το σκάκι διδάσκεται σε 4000 δημόσια σχολεία.Επίσης υπάρχει μια σχολική σκακιστική υποδομή και στα 16 ομόσπονδα κρατίδια ,που κατευθύνονται από ειδικό κεντρικό όργανο για το σχολικό σκάκι .Διοργανώνουν σχολικούς αγώνες ,σεμινάρια εκπαιδευτών κ.α,Το 1996 σε διασχολικούς αγώνες συμμετείχαν 3.324 σχολικές ομάδες .Στην Αγγλία υπάρχει ειδικός φορέας για το σκάκι στην βασική εκπαίδευση (EPSCA),καθώς και ειδικός εθνικός φορέας για το νεανικό σκάκι (NYCA).Από τους φορείς αυτούς διοργανώνονται ατομικοί και διασχολικοί αγώνες.Στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης (ιδιαίτερα στην τ. Σοβιετική Ένωση) έγινε μεγάλη προσπάθεια για την προώθηση του σκακιού στα σχολεία με καταπληκτικά αποτελέσματα .Αντίστοιχα προγράμματα γίνονται στην Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στην Βραζιλία ,στην Αργεντινή και στο Μεξικό.Βεβαίως σε όλες τις χώρες που προαναφέρθηκαν κυρίαρχη είναι η συμβολή των οικείων ομοσπονδιών
Στην χώρα μας το σκάκι έχει ευρύτατη διάδοση στα σχολεία ( αν και εκτός ημερησίου προγράμματος) με πρωτοβουλία αθλητικών σωματείων της ΕΣΟ και Συλλόγων Γονέων .Επίσης σε αρκετούς δήμους της χώρας με πρωτοβουλία των φορέων αυτοδιοίκησης οργανώνονται προγράμματα για το σχολικό σκάκι.
Το σκάκι είναι μια συνεχής διαδικασία κρίσης και δημιουργικής σκέψης που απαιτεί ιδιαίτερη αυτοσυγκέντρωση
Στο σκάκι απαιτείται η κατάστρωση συγκεκριμένου σχεδίου για την νίκη, άρα ο αγωνιζόμενος εμπεδώνει τις έννοιες του προγραμματισμού και της στοχοθέτησης των στόχων
Η ένταξη του αθλητή στο συλλογικό επίπεδο προωθεί την ωρίμανση του χαρακτήρα και προετοιμάζει την σωστή κοινωνική ένταξη
Το παιδί διαμέσου του σκακιού παίρνει αποφάσεις σε διαρκώς μεταβαλλόμενες καταστάσεις κάτι που καταπολεμά την αναποφασιστικότητα και ενισχύει την αποτελεσματικότητα του
Το σκάκι ενθαρρύνει την συνεχή μελέτη και οργανωμένη προετοιμασία με ταυτόχρονη αποφυγή των όποιων ''εύκολων λύσεων''
Το σκάκι προωθεί την αναβάθμιση του μορφωτικού δυναμικού του μαθητή ,ερεθίζοντας διαρκώς την συνδυαστική σκέψη ,αυξάνοντας ταυτόχρονα την κριτική του ικανότητα και ειδικότερα την αυτοκριτική.πηγή




Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Οι πληβείοι θα είναι πάντα πληβείοι!!!




Την έντονη ανασφάλεια των πολιτών λόγω της κρίσης,  αποτυπώνει το Βαρόμετρο της Ρublic Issue, για λογαριασμό της «Κ» και του ΣΚΑΪ. Συγκεκριμένα, στο ερώτημα πώς αισθάνονται οι πολίτες για το μέλλον τους, το 83% απαντά «όχι σίγουροι». Στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής το ΠΑΣΟΚ διατηρεί προβάδισμα με 38% έναντι 30,5% της Ν.Δ., έχοντας απολέσει όμως μισή ποσοστιαία μονάδα.
Για την ανασφάλεια των πολιτών γίνονται και γκάλοπ. Λες και δεν είναι ''ηλίου φαεινότερον''. Παρόλα αυτά, υπάρχει όπως παρατηρώ και σίγουρα και κάποιοι από εσάς, μία μερίδα πολιτών, που δεν έχει ανησυχία, δεν έχει αλλάξει τη ζωή του σε κάτι.
Υπάρχει η μερίδα των πολιτών, που ανήκουν στη κατηγορία, των ''εχόντων και κατεχόντων''.
  Υπάρχουν άτομα που δούλεψαν,  έκαναν περιουσίες, βγήκαν στη σύνταξη, και εξακολουθούν να κατέχουν τις θέσεις τους, ως απαραίτητοι. Ενόσω έχουν πάψει από καιρό να είναι παραγωγικοί, εξακολουθούν να παίρνουν το παχυλό μισθό τους, και δεν εγκαταλείπουν τη καλή  τους τη θεσούλα.
Ωστόσο απολύονται πολύ νεότερα άτομα, που έχουν ανάγκη να εργαστούν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, και που δεν έχουν ελπίδες να βρουν κάπου αλλού δουλειά. Το δε ''ρουσφέτι καλά κρατεί'' και στον ιδιωτικό τομέα. 
Υπάρχουν οι πατρίκιοι και οι πληβείοι, λοιπόν σε όλη τη πλάση!
Είναι οι ευνοημένοι, που λόγω γνωριμιών, μπαίνουν σε εργασίες και τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης, και κυκλοφορούν με ένα άνετο, συγκαταβατικό ''υφάκι'', και οι άλλοι, οι πληβείοι, που κυκλοφορούν με ένα ανήσυχο και τρομαγμένο ύφος, λες και θα ανοίξει ανά πάσα στιγμή η πόρτα, και το ''τέρας της ανεργίας'' θα τους καταπιεί!
Υπάρχει βέβαια και η μερίδα των πολιτών που φωνάζει και διαμαρτύρεται...
Σε αυτή τη περίπτωση ένα έχω να πω: Οι περισσότεροι από αυτούς που ''χτυπιούνται'' είναι οι βολεμένοι, αυτοί που τρώνε, και φωνάζουν γιατί πάνε να τους πάρουν τη ''κουτάλα από το χέρι και τη χρυσή μπουκιά από το στόμα''. 
Και από όλους αυτούς, κανείς δεν δίνει σημασία στους κακόμοιρους τους πληβείους.
Γιατί στη πραγματικότητα, οι πληβείοι είναι αυτοί που χρησιμεύουν για σκαλοπάτια των πατρικίων και των παρατρεχάμενών τους!
Διαπλοκή λοιπόν υπάρχει και στον ιδιωτικό τομέα, συγγενείς και φίλοι που ευνοούνται, ''golden people'' που κυριαρχούν πάνω από αξίες και πτυχία, διατριβές και σκληρή δουλειά ! Και ας μη κατηγορούμε μόνο το Δημόσιο τομέα για αυτά. 
Είναι θέμα συνήθειας, νοοτροπίας και απαραίτητου συστατικού του DNA μας.!
Κι αν δεν γίνει ριζική παρέμβαση στο DNA μας, θα εξακολουθούμε να είμαστε στην ουρά της αλυσίδας και να τρεφόμαστε με τα ψίχουλα που θα καταδέχονται οι.. ''φιλεύσπλαχνοι'' να μας πετούν!


Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Τα κτίρια της Αθήνας!!!

Συνεχίζοντας τη βόλτα μας στην Αθήνα, ας δούμε, και ας θαυμάσουμε  κάποια από τα κτίρια της και ας θυμηθούμε την ιστορία τους.


Το Μέγαρο Αθηνογένους (αγγλ. Athinogenis Mansion), ένα από τα επιβλητικότερα κτήρια της αθηναϊκής αστικής τάξης στα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου Α΄, βρίσκεται στην οδό Σταδίου αριθ. 50 στο κέντρο της Αθήνας, δεύτερο κτήριο μετά το παρακείμενο Παλαιό Βασιλικό Τυπογραφείο.
Ανήκε στην οικογένεια Αθηνογένους, παλιά αθηναϊκή οικογένεια συγγενική ως προς αυτήν του Στέφανου Σκουλούδη. Ο τελευταίος είχε παντρευτεί την Μαρία Αθηνογένη, αδελφή του Γεώργιου Αθηνογένη, πατέρα των Ιωάννη και Στέφανο Αθηνογένη, οι οποίοι και ήταν οι μοναδικοί κληρονόμοι του Στέφανου Σκουλούδη. Το Μέγαρο Αθηνογένους οικοδομήθηκε ανάμεσα στα έτη 1875-1880, σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Πιάτ (Piat), όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Κ. Μπίρης στο έργο του "Αι Αθήναι" (1966). Ο Πιάτ είχε έρθει στην Αθήνα το 1869 προκειμένου να συνεργαστεί με τον συμπατριώτη του επιχειρηματία Σολέ (Chollet), ο οποίος το 1870 είχε συμβληθεί με το ελληνικό Δημόσιο για τη διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου, έργο όμως που τελικά δεν υλοποιήθηκε.
Ο Πιάτ παρέμεινε και εργάστηκε στην Αθήνα κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, χτίζοντας πολλά αρχοντικά της ανερχόμενης τότε αστικής τάξης. Μεταξύ αυτών, αν και υπάρχει διχογνωμία σ' αυτό, ήταν το Μέγαρο Σκουλούδη  στην Πλατεία Συντάγματος, κατεδαφισμένο από τη δεκαετία του '30, δίπλα στη "Μεγάλη Βρετανία", όπου βρίσκεται σήμερα το πρώην ξενοδοχείο "Κινγκ Τζωρτζ" (King George), καθώς και το Μέγαρο Βούρου στο Σύνταγμα (κατεδαφισμένο από το 1960), όπου στεγαζόταν για χρόνια το ιστορικό καφενείο του "Ζαχαράτου" και βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο "Athens Plaza", που χτίστηκαν και τα δύο συγχρόνως το 1873.
Εντούτοις, ο καθηγητής του ΕΜΠ Μάνος Μπίρης δέχεται στο βιβλίο του "Μισός αιώνας αθηναϊκής αρχιτεκτονικής" (1987), ότι τόσο το Μέγαρο Αθηνογένους όσο και τα μέγαρα του Σκουλούδη και του Βούρου στο Σύνταγμα ήταν έργα του Γάλλου αρχιτέκτονα Εζέν Τρουμπ (Eugene Troumpe), που εργαζόταν κι αυτός εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.
Το Μέγαρο Αθηνογένους εκφράζει αρχιτεκτονικά τη μετάβαση από την προηγούμενη φάση του κλασικισμού σε εκλεκτικιστικές μορφές και γαλλικές επιρροές νεο-μπαρόκ, συμβαδίζοντας με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις της εποχής. Η μνημειακή πρόσοψη του κτηρίου συνδυάζει τη νεοκλασική σύνθεση με τις ιωνικές παραστάδες με στοιχεία γαλλικού νεο-μπαρόκ.
Το Μέγαρο Αθηνογένους στέγασε στα τέλη του 19ου αιώνα την πρώτη Οθωμανική Τράπεζα στην Ελλάδα. Σήμερα, το μέγαρο αυτό, με ζωή 130 και πλέον χρόνων, ερειπωμένο και μισοκαμένο από την πυρκαγιά του Μαΐου του 2004, έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.


Το Αρχοντικό Γάσπαρη, κτίσμα της Τουρκοκρατίας, βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κυρρήστου 19 και Φλέσσα 4 στην Πλάκα. Υπήρξε η κατοικία του Δημητρίου Γάσπαρη, πρόξενου της Γαλλίας στην Αθήνα, καταγόμενου από παλαιότατη επιφανή οικογένεια της Κορσικής.
Όπως αναφέρει ο Ιωάννης Μπενιζέλος (1735 - 1807), συγγραφέας της "Ιστορίας των Αθηνών", "ο δε Δημήτριος Γάσπαρης είχε το κονσουλάτον (προξενείο) της Γαλλίας... Ούτος γέννημα μεν και θρέμμα των Αθηνών και από προγόνων Αθηναίων και ευπατριδών έλκων το γένος, πρό χρόνων δε πλείστων ευρίσκετο η αυτού γενεά υπό την προτετζιόνε (προστασία) της γαλλικής βασιλείας..., ο δε πάππος αυτού και ομώνυμος Δημήτριος είχε το αυτό κονσουλάτον της Γαλλίας...Ο άνθρωπος ήτον αληθινός, φιλήσυχος και αγαθός υπολήψεως, διήγε δε τον βίον αυτού εξ εμπορίας".
Το αρχοντικό του Γάσπαρη αποτελείται από δύο κτίσματα: το πιο παλαιό στην οδό Κυρρήστου, ένα διώροφο κτίσμα της εποχής της Τουρκοκρατίας, είναι κτισμένο στις αρχές του 18ου αιώνα, με μια μαρμάρινη σκάλα στην εσωτερική αυλή του, γνωστή ως "η σκάλα του Γάσπαρη". Το δεύτερο κτίσμα επί της οδού Φλέσσα χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Αρχοντικό Γάσπαρη: Η νέα πτέρυγα
Στο αρχοντικό αυτό, όταν στην Αθήνα είχε ενσκήψει στα 1788-1789 επιδημία πανώλους, ο Γάσπαρης, "κόνσολος Φραντζέζος", όπως περιγράφει και πάλι ο Ιωάννης Μπενιζέλος στην "Ιστορία" του, "εις το περιβόλι του όντας, διεμοίραζεν ο ίδιος εις τους ερχόμενους πτωχούς τας αναγκαίας τροφάς και χρήματα. Τον είδα πολλάκις ώρα μεσημβρίας, εις τον καύσωνα του ηλίου, να στέκει εις την πόρταν του περιβολίου του... δια να μην ήθελε τον λανθάσει κανένας από τους πτωχούς και αναχωρήσει, χωρίς να λάβει τα αναγκαία".
Στο αρχοντικό του Γάσπαρη είχε φιλοξενηθεί ο Γάλλος ποιητής Λαμαρτίνος, όταν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 1832. Ο ίδιος περιγράφει την άφιξη και φιλοξενία του στο σπίτι του Γάσπαρη, ως εξής: "Αφού περπατήσαμε κανένα τέταρτο ανάμεσα σε σκηνές ερήμωσης και σωρούς από γκρεμισμένους τοίχους και στέγες, φτάσαμε στην ταπεινή κατοικία του κ. Γάσπαρη, υπαλλήλου στο ελληνικό προξενείο της Αθήνας. Του είχα στείλει το πρωί μία συστατική επιστολή που με έθετε υπό την ευγενική του προστασία... Ο κ. Γάσπαρης μας δέχτηκε... μία από τις θυγατέρες του, όμορφη και χαριτωμένη Αθηναία, πρότυπο της κληρονομικής ομορφιάς των γυναικών του τόπου της, μας σέρβιρε, πρόθυμη και καταδεχτική, δροσερή πορτοκαλάδα μέσα σε πήλινα κανάτια με αρχαία σχήματα".
Σήμερα βρίσκεται ακόμα στην ιδιοκτησία της οικογένειας και συγκεκριμένα στον εξ'αγχιστείας απόγονο αυτής, Στρατή Στρατήγη, πρώην βουλευτή και δικηγόρο.


Το Αρχοντικό Δεκόζη Βούρου βρίσκεται εκεί που λειτουργεί σήμερα το "Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών" στην Οδό Παπαρρηγοπούλου αριθ. 7 στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Το αρχοντικό αυτό ανήκε στο μεγαλέμπορο από τη Χίο Σταμάτιο Δεκόζη Βούρο (Χίος 1792 - Αθήνα 1881), του οποίου ο πατέρας Κοζής Βούρος σκοτώθηκε από τους Τούρκους κατά τις φοβερές σφαγές της Χίου το 1822.
Ο Σταμάτιος Δεκόζης Βούρος, φυγάδας από τη Χίο, εγκαταστάθηκε πρώτα στη Βιέννη και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, συνεχίζοντας τις εμπορικές δραστηριότητες του πατέρα του. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος, ο Βούρος αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του. Από το 1832 έφυγε από την Κωνσταντινούπολη, όπου διέμενε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, ιδρύοντας τραπεζικό οίκο και ασχολούμενος με οικονομικές επιχειρήσεις.
Στην Αθήνα, πρωταρχικό μέλημα του Βούρου ήταν η οικοδόμηση του σπιτιού του. Εκείνη την εποχή το οικιστικό σχέδιο της Αθήνας ήταν τελείως αδιαμόρφωτο. Πολύ σύντομα όμως η πόλη θα αλλάξει μορφή και η ανοικοδόμηση της ερειπωμένης πόλης θα ξεκινήσει με αρχοντικά και σπίτια που άρχισαν να χτίζουν Ευρωπαίοι και Έλληνες ομογενείς που επέστρεφαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Στα 1834 αρχίζει και η διάνοιξη της οδού Σταδίου.
Το αρχοντικό Δεκόζη Βούρου είναι από τα πρώτα σπίτια που χτίστηκαν στην Αθήνα στα 1833/34. Τα σχέδια του αρχοντικού εκπονήθηκαν από τους Γερμανούς αρχιτέκτονες Λύντερς (G. Lueders) και Χόφερ (J. Hoffer) και αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα της κλασικιστικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Η περιοχή της πλατείας Κλαυθμώνος, όπου χτίστηκε το αρχοντικό, ήταν τότε τελείως ασχημάτιστη. Το αρχοντικό, όταν περατώθηκε η κατασκευή του, ήταν το πιο αξιόλογο κτίσμα που υπήρχε στην κατεστραμμένη πόλη.
Το αρχοντικό του Δεκόζη Βούρου είναι ένα απλό διώροφο κτίριο με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της κλασικιστικής αθηναϊκής κατασκευής. Εξωτερικά έχει κεραμωτή στέγη, μια μαρμάρινη βάση και το μπαλκόνι με τα λεπτοδουλεμένα φουρούσια.

Εγχάρακτη επιγραφή στην είσοδο του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών, Πλατεία Κλαυθμώνος
Στα 1836, ο βασιλιάς Όθων, επιστρέφοντας από το Μόναχο μετά το γάμο του με την Αμαλία, χρησιμοποίησε ως προσωρινή κατοικία τη "Μεγάλη Οικία" Βούρου στην τότε οδό Νομισματοκοπείου και ήδη Παπαρρηγοπούλου αριθ. 7 και τη διπλανή οικία του Γ. Αφθονίδη (που δεν υπάρχει σήμερα), συνδέοντας μεταξύ τους με στοά τα δύο αυτά αρχοντικά. Ο Όθων και η Αμαλία έμειναν σ' αυτό το "Παλιό Παλάτι", όπως το αποκαλούσαν αργότερα οι Αθηναίοι, από το 1836 μέχρι το 1843. Διαμόρφωσαν μάλιστα και ένα κήπο μπροστά στο παλάτι, από τον οποίο προήλθε ο σημερινός κήπος της Πλατείας Κλαυθμώνος.
Η βασιλική αυτή κατοικία μεταφέρθηκε το 1843 στο νεόχτιστο τότε κτίριο των Ανακτόρων, έργο του Γερμανού αρχιτέκτονα Φρειδερίκου Γκαίρτνερ (Friedrich Gaertner), όπου στεγάζεται σήμερα η Βουλή των Ελλήνων.
Το 1859, ο Σταμάτιος Δεκόζης Βούρος έχτισε δίπλα στο σπίτι του, στον αριθ. 5 της οδού Παπαρρηγοπούλου, ένα δεύτερο αρχοντικό, για κατοικία του γιου του Κωνσταντίνου Βούρου, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γεράσιμου Μεταξά, που σώζεται μέχρι σήμερα.
Σήμερα, το αρχοντικό του Δεκόζη Βούρου στεγάζει από το 1980 το "Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών", που ίδρυσε ο Λάμπρος Ευταξίας, δισέγγονος του Σταματίου Δεκόζη Βούρου.



Το Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας (γνωστό και με το όνομα βίλα Ιλίσια) βρίσκεται επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας  22 στην Αθήνα. Εκεί στεγάζεται σήμερα το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών.
Η Σοφία ντε Μαρμπουά, πιο γνωστή σήμερα σαν Δούκισσα της Πλακεντίας, (Sophie de Marbois, Duchesse de Plaisance) γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ  το 1785. Είχε παντρευτεί τον Σαρλ Λεμπρέν, δούκα της Πλακεντίας (Plaisance), από τον οποίο απέκτησε τον τίτλο της δούκισσας.
Στα πρώτα χρόνια της διαμονής της στην Αθήνα, το πρώτο σπίτι, όπου εγκαταστάθηκε η Δούκισσα, ήταν στην οδό Πειραιώς, στο ύψος της τότε πλατείας Λουδοβίκου, κοντά στο σημερινό Μεταξουργείο. Στο σπίτι αυτό ζούσε η Δούκισσα με το ταριχευμένο πτώμα της μοναχοκόρης της Ελίζας, που είχε πεθάνει σ' ένα ταξίδι τους στη Βηρυτό. Ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1847, εκδηλώθηκε μεγάλη πυρκαγιά στο αρχοντικό και η μολύβδινη λάρνακα, όπου διατηρούσε η Δούκισσα το λείψανο της νεκρής κόρης της, αποτεφρώθηκε.
Ένα χρόνο μετά την καταστροφή του σπιτιού της οδού Πειραιώς, το  1848, η Δούκισσα της Πλακεντίας αναθέτει στο διάσημο αρχιτέκτονα της οθωνικής εποχής και στενό φίλο της Σταμάτιο Κλεάνθη  (1802 - 1862) την ανέγερση του μεγάρου της στην τότε οδό Κηφισίας (και σήμερα λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας), που η Δούκισσα το ονόμασε "Βίλα Ιλίσια" (Villa Ilissia), γιατί γειτόνευε με τον Ιλισσό, με θέα προς το αττικό λεκανοπέδιο και τις κορυφές του Λυκαβηττού.
Το Μέγαρο αυτό της Δούκισσας, ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονήματα της εποχής του Όθωνος, αποτελεί ένα από τα εξοχότερα έργα τέχνης του Κλεάνθη. Στο μέγαρο κατοίκησε η Δούκισσα της Πλακεντίας μέχρι το θάνατό της, το Μάιο του 1854. Έχει ταφεί σε αρχαιοπρεπή τάφο σε σχήμα ναΐσκου, σε σχέδια του Σταμάτη Κλεάνθη, σε μικρή απόσταση από το μοναστήρι της Πεντέλης.



Η Οικία Λέλας Καραγιάννη βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη αριθ. 1 και Σταυροπούλου στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Αμερικής.
Η Λέλα Καραγιάννη, γεννημένη στη Λίμνη Ευβοίας το 1898, υπήρξε αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και αρχηγός της αντιναζιστικής οργάνωσης "Μπουμπουλίνα". Το αρχηγείο της ήταν στο διώροφο αυτό σπίτι της, όπου κατοικούσε με το σύζυγό της (που είχε φαρμακείο στην οδό Πατησίων, αλλά ήταν κι αυτός μέλος της οργάνωσης) και τα επτά παιδιά της.
Τον Ιούλιο το 1944, η Λέλα Καραγιάννη συνελήφθη από την Γκεστάπο μαζί με τα πέντε από τα παιδιά της, βασανίστηκε στα μπουντρούμια των Ες-Ες στην οδό Μέρλιν, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου  Αττικής και τελικά, άκαμπτη στις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές, μαζί με άλλους 27 αγωνιστές της Αντίστασης, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στο 'Αλσος Χαϊδαρίου, κοντά στη μονή Δαφνίου, ένα μήνα περίπου πριν από την Απελευθέρωση. Το 1947 η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας.
Η Οικία Λέλας Καραγιάννη, κατασκευή του 1923, ανήκει στην ιδιοκτησία του Δήμου Αθηναίων και έχει κηρυχθεί από το 1995 ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική προστασία, ως "αξιόλογο δείγμα κτιρίου της ύστερης εκλεκτικιστικής περιόδου".
Μια μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα είναι τοποθετημένη (1987) από το Δήμο Αθηναίων στην πρόσοψη της οικίας, η οποία αναγράφει:

Αναμνηστική πλάκα στην oικία της Λέλας Καραγιάννη
"Σ' αυτό το σπίτι έζησε και το χρησιμοποίησε σαν αρχηγείο της η ηρωίδα της Κατοχής Λέλα Καραγιάννη, "Μπουμπουλίνα". Εκτελέστηκε στις 8.9.1944. Τιμής Ένεκεν, ο Δήμος Αθηναίων, 8-9-1987".
Μια μαρμάρινη προτομή της Λέλας Καραγιάννη, έργο της γλύπτριας Λουκίας Γεωργαντή (1919-2001), υπάρχει στον πεζόδρομο της οδού Τοσίτσα, ανάμεσα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Πολυτεχνείο Αθηνών. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν επί δημαρχίας Αγγ. Τσουκαλά από την πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδος στις 9 Ιουνίου 1963.



Η Οικία Μαρίας Κάλλας βρίσκεται στην πολυκατοικία της οδού Πατησίων αριθ. 61 στην Αθήνα. Η Μαρία Κάλλας, διεθνούς φήμης Ελληνίδα υψίφωνος, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του  1923 στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς, που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.
Το 1937, μετά το χωρισμό των γονέων της, η Μαρία Κάλλας ήρθε στην Αθήνα και έμεινε με τη μητέρα της και τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη (που βρισκόταν ήδη στην Ελλάδα) στο σπίτι της οδού Πατησίων μέχρι το 1945, οπότε έφυγε ξανά για τη Νέα Υόρκη.
Η επιβλητική Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου, όπου έζησε τα νεανικά της χρόνια η Μαρία Κάλλας, οικοδομήθηκε γύρω στο 1925, με μορφολογικές επιρροές του ευρωπαϊκού ρυθμού Αρ Νουβό (γερμ. Jugendstil) της εποχής εκείνης, σε σχέδια του αρχιτέκτονα καθηγητή του ΕΜΠ  Κωνσταντίνου Κιτσίκη (1893 - 1969).
Η Οικία Μαρίας Κάλλας έχει χαρακτηρισθεί από το 1989, επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, ως διατηρητέο ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο των νεότερων χρόνων. Το κτίριο ανήκει στην ιδιοκτησία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ) από το 1950. Έγινε μελέτη ανακατασκευής, αλλά το ΝΑΤ δήλωσε έλλειψη κονδυλίων για την εφαρμογή της και έκτοτε έχει εγκαταλειφθεί. Τα τελευταία χρόνια καταλήφθηκε από αντιεξουσιαστές.
Στην πρόσοψη της πολυκατοικίας υπήρχε αναμνηστική πλάκα, η οποία έχει αφαιρεθεί σήμερα, όπου αναγραφόταν: «Στο σπίτι αυτό έζησε η Μαρία Κάλλας. Υπουργείο Πολιτισμού 1987».

Από Βικιπαίδεια






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...